OPINBERUNARBÓKIN

HÆTTUR

2007-01-01T20:36:00.000Z

Í bili að minnsta kosti. Það er ekkert framundan næstu mánuðina nema skóli og skriftir, og mér hrýs hugur við því að reyna að finna eitthvað skemmtilegt til að blogga um með reglulegu millibili. Þetta var gaman en nýju ári fylgja nýir siðir, þið verðið þá bara að spyrja mig frétta á förnum vegi í staðinn.

Gleðilegt ár!

Aðeins of seinn

2006-12-29T19:02:00.000Z

Týpískt. Fimm dögum eftir jól finn ég flottustu jólagjöf allra tíma. Jæja, ég slepp þá bara við að gera óskalistann 2007. Það er að segja ef ég verð ekki búinn að gleyma þessu þá.

Eða kaupa mér það sjálfur. Annað eins hefur nú gerst.

Saaanctus!

2006-12-23T23:50:00.000Z

Þið vitið líklega öll hvað mér finnst Bach frábær, svo það ætti varla að koma neinum á óvart að mikið af uppáhaldsjólatónlistinni minni er einmitt eftir hann. Stundum þegar ég hlusta á Bach finnst mér líka gaman að syngja með. Ekkert endilega bassann. Stundum baula ég líka út efri raddirnar með mikilli innlifun, en líklega minna listfengi. Það gerir líka ekkert til.

Þótt mér finnist gaman að baula út gamla Bach myndi ég varla leyfa nokkrum manni að heyra það. Og ég myndi örugglega ekki búa til úr því myndband og setja á Youtube. Þetta er stórkostlega fyndið, átakanlegt og sársaukafullt í senn. Ég verð að viðurkenna að ég dáist að úthaldinu. En ég held að þetta verði seint uppáhaldsútgáfan mín af jóla-Sanctusnum frá 1724. Sem guðs lifandi betur fer.

Gleðileg jól!

Vesalings tenór

2006-12-21T03:42:00.000Z

Vesalings Roberto Alagna. Eins og upptökurnar frá La Scala sýna var hann í fantaformi þetta örlagaríka kvöld. Söng eins og engill, svei mér þá. Til dæmis H-ið í lokin á Celeste Aida, rétt áður en allt varð vitlaust. Glansandi fallegt H. Bara alveg fullkomið. Eða eins og tenórinn sagði af sinni einstöku hógværð: Sono stato bravissimo.

Verst að arían skyldi vera í B-dúr. Tæknileg mistök, myndu sumir segja.

Á leið heim

2006-12-15T18:30:00.000Z

Ég mun sakna:
-- Stresslausa lífsins. Það er allt svo miklu afslappaðra hérna. Sem auðvitað kemur líka til af því að ég er ekki að stússast í tíuþúsund hlutum eins og á Íslandi. Og nú veit ég það: tveggja mánaða afslöppun er nóg til að laga jafnvel svæsnustu vöðvabólgu.
-- Óperunnar. Það er bara svo gaman að komast í almennilega óperu. Ég er meira að segja búinn að sjá Elektru tvisvar! Já, ég er sko kaldur kall.
-- Danska útvarpsins. P2 er alveg frábær útvarpsstöð. Bara létt snakk, klassísk tónlist á daginn og djass á kvöldin. Og á sunnudagskvöldum er sniðugur þáttur þar sem eru bornar saman sex útgáfur af sama verkinu og þrír sérfræðingar velja þá bestu í útsláttarkeppni. Af hverju er ekki hægt að hafa svona útvarpsstöð heima?

Ég mun ekki sakna:
-- Rigningarinnar. Það er búið að rigna svolítið mikið hérna, og þið vitið hvað ég HAAATA rigningu!
-- Dönskunnar. Eða réttara sagt fólk sem talar dönsku of hratt. Sem eru eiginlega allir. Annars hef ég ekkert á móti dönsku, hún er bara fín. Nema hún er aðeins of lík þýsku. Það hefur verið stærsti höfuðverkurinn að muna hvað er þýska og hvað er danska. Svo asnaðist ég á þýska bíómynd um daginn (Das Leben der Anderen, mæli með henni) og var marga daga að ná áttum aftur.
-- Sturtunnar minnar. Hún er svo fáránleg að ég þyrfti helst að taka mynd af henni áður en ég fer. En mér skilst að dönsk baðherbergi séu oft frekar skrautleg...

Svo er ég ekki frá því að ég hlakki bara til þess að byrja aftur að kenna. Enda byrjar janúar á Monteverdi og Britten - það gerist nú ekki mikið betra.

Matur og vín, og Yo-Yo

2006-12-10T20:46:00.000Z

Ég er sæll og glaður. Og saddur, úff hvað ég er saddur. Mamma og amma voru í heimsókn um helgina og við versluðum mikið og borðuðum meira. Ef einhverjir vilja fara fínt út að borða í Kaupmannahöfn mæli ég með Le Sommelier á Bredgade ekki langt frá Amalienborg. Maturinn var algjörlega guðdómlegur og þjónustan fullkomin. Vínlistinn var upp á svona 80 blaðsíður og mörg vínin kostuðu milli 50 og 100.000 krónur. Við létum okkur nú nægja Jasper Hill 2002 sem var töluvert ódýrara, en ótrúlega ljúffengt engu að síður.

Í gær söng ég svo með Stöku á Nordatlantisk julekoncert (ég var auðvitað sjanghæaður í Stöku, sem var mjög gaman), og í dag fórum við á tónleika með Yo-Yo Ma í óperunni. Hann var að fá Leonie Sonnings Musikpris og hélt einhverja þá rosalegustu sellótónleika sem ég hef heyrt. Hann byrjaði á Arpeggione, Sjostakovitsj-sónötunni og Le grand tango. Þetta hefði nú næstum því verið heilt prógramm fyrir aðra sellista, en nei, þetta var allt fyrir hlé. Svo kom nútímastykki og Franck, og 3 aukalög. Maðurinn er ótrúlegur. Þegar hann spilar er hreinlega eins og hann sé tónlistin holdi klædd. Hann spilaði hvern einasta frasa af svo mikilli innlifun og sannfæringu að maður gleymdi stund og stað. Orð eins og tækni eða túlkun eiga bara ekki við þegar maður lýsir svona flutningi. Það er allt gert í þágu tónlistarinnar og flytjandinn hefur enga þörf fyrir að nota tónlistina til að gera sjálfan sig meiri. Tónlistin er stærri en við sjálf, sagði hann í þakkarræðunni og þetta viðhorf skín í gegn þegar hann spilar. Hjá mestu listamönnunum haldast auðmýkt og yfirburðir í hendur.

Tilvitnun dagsins

2006-12-06T15:13:00.000Z

Be who you are and say what you feel, because those who mind don´t matter and those who matter don´t mind.
--Dr.Seuss (Theodor Seuss Geisel)

Ég lifði þetta af

2006-12-03T10:54:00.000Z

Og raunar gott betur, því matarboðið var alveg stórskemmtilegt. Fyrir utan gestgjafahjónin voru þarna saman komin Ole tónlistarfræðingur/kórstjóri og konan hans, Britta sem er með mér í grúskinu og maðurinn hennar, og Trude,sem var einu sinni forstjórafrú í Norræna húsinu í Reykjavík.

Kannski hefði einhverjum fundist meðalaldurinn í þessu matarboði í hæsta lagi, en ekki mér. Þótt ég hafi verið a.m.k. 25 árum yngri en næstyngsti gesturinn. Ég er nefnilega svo gömul sál.

Trude var sérlega fyndin og kunni fullt af skemmtilegum sögum. Hér er ein sem kom upp úr dúrnum þegar við tónlistarfræðingarnir vorum komnir á kaf í nördaskapinn og vorum að tala um transpósisjónir: Þegar átti að setja upp fyrstu óperuna í Þjóðleikhúsinu kom í ljós að það þurfti að transpónera nokkrum aríum niður um heiltón fyrir einn aðalsöngvarann og skrifa viðkomandi hljómsveitarparta upp á nýtt. Þetta kostaði peninga sem GR þjóðleikhússtjóri tímdi ekki að láta í jafn ómerkilegan hlut. En hann var ekki lengi að finna lausn sem hann var viss um að myndi spara 50% af kostnaðinum og sagði sigri hrósandi: Við transpónerum bara niður um hálftón!

Þetta væri samt fyndnara ef það væri ekki ennþá til svona fólk.

Matur og vín

2006-11-30T16:35:00.000Z

Annað kvöld fer ég í fyrsta matarboðið mitt á dönsku. Með hvorki meira né minna en tveimur tónlistarfræðingum og einhverju fleira fólki sem ég þekki ekkert. Það verður meiriháttar afrek ef ég lifi þetta af.

Var ég nokkuð búinn að segja ykkur að ég bý við hliðina á besta sushi-staðnum í Kaupmannahöfn? Enda er ég orðinn alvarlega háður sushi. Ég lifi varla af daginn án þess að fá mér nigiri, maki og hvað þetta nú heitir allt saman. Þessir nágrannar mínir eru mestu meistarar og gaman að horfa á hröð handtökin þegar þeir búa þetta allt saman til. Haldiði að mamma verði nokkuð pirruð ef ég bið um sushi í staðinn fyrir rjúpu á jólunum?

Ég var ekki heldur búinn að segja ykkur frá því að um daginn buðu Bo og Eva mér í kvöldmat með Peter kórstjóra og Caroline konunni hans. PP er mikill vínmaður og þegar við vorum búin að borða fór hann að gjóa augunum til Bo leyndardómsfullur á svip, og greinilegt að eitthvað mikið var í uppsiglingu. Það endaði með því að Bo fór og sótti þá allra rykföllnustu rauðvínsflösku sem ég hef séð. "Tja, þegar ég var að borða kvöldmat með Peter Lehmann í Ástralíu fyrir nokkrum árum bað ég hann um að gefa mér flösku af 1991 árganginum af (hér nefndi hann einhverja víntegund sem ég man ekki), hann hló bara og sagði að það væri allt búið, en gaf mér '92 árganginn í staðinn". Semsagt, þarna sátum við og drukkum 14 ára gamalt rauðvín sem Peter Lehmann sjálfur gaf honum! Það var verulega ljúffengt. Ekki viss um að það hefði endst mörg ár í viðbót, en já, þetta var óneitanlega nokkuð sérstakt...

Í reynslubankann

2006-11-27T10:59:00.000Z

Hvað sem annars má segja um gærkvöldið þá var það afar lærdómsríkt. Og gekk, að flestu leyti, býsna vel. Musica ficta er mjög fínn kór, en gæti verið ennþá betri ef Bo væri kröfuharðari á æfingum, og stokkaði upp í bassadeildinni, þar sem meðalaldur og meðalvíbrató eru í hæsta/mesta lagi.

Lærdómsríkast var að syngja Spem tvisvar, í ólíkum uppstillingum. Fyrst stjórnaði Bo okkur þar sem við stóðum í 8 kórum víðsvegar um kirkjuna, síðan stjórnaði Peter þar sem við stóðum í einum risaboga uppi við altarið.

Fimm hlutir varðandi Spem sem ég lærði í gær:

1. Það er erfiðara en maður heldur. Þótt hljómagangurinn sé einfaldur þá er rytminn stundum snúinn og línurnar mjög óeftirminnilegar. Ekki af því að Tallis hafi ekki getað samið góðar línur, heldur af því það er hægara sagt en gert að hafa enga samstígni þegar þú ert kominn með 40 raddir.

2. Maður hefði haldið að það væri erfiðara að syngja verkið dreifð út um allt, en nei. Það fer allt eftir því hvort stjórnandinn getur gefið skýrt slag. Og getiði nú, eða lesið aftur það sem stendur að ofan. Eins og Andrew sagði við danska barítóninn sem var með okkur í kór, þegar allt var á leið í vaskinn á æfingunni: Don't look, just listen....

3. Ef maður kemst í gegnum takta 50-58 getur maður andað töluvert léttar. Synkópurnar í sópran 7 eru svínslegar og geta sett allt úr skorðum. Sérstaklega ef stjórnandinn getur ekki gefið skýrt slag.

4. Taktar 108-109 minna mig óhugnanlega mikið á sjöttu sinfóníu Mahlers.

5. Um leið og maður er kominn yfir í hómófónísku kaflana, creator caeli et terrae etc., getur maður andað mikið, mikið, mikið léttar. Það er fátt sem getur klikkað þar. Jafnvel þótt stjórnandinn geti ekki gefið skýrt slag.

Ég er samt ekki viss um að Spem, jafnstórkostlegt og það nú var, hafi verið hápunktur kvöldsins. Karaoke-barinn með mestu stuðboltunum í TS var a.m.k. eitthvað sem ég gleymi aldrei. Við vorum að til 3 í nótt; Andrew tók m.a. Bohemian Rhapsody, ég tók Grease-dúetta með nýju sópranstelpunni og It's Oh So Quiet með sterkum íslenskum hreim. En nú er best að fara að trítla niður á Árnasafn og grúska dálítið, svo er aldrei að vita nema ég skelli mér á Monteverdi Vespers í kvöld. Já, þetta er indælt líf.

Uppljóstranir

2006-11-22T19:29:00.000Z

Við Sólveig erum búin að komast að leyndarmálinu á bak við danskar kvikmyndir. Danir eiga eina formúlu sem virðist vera algjörlega skotheld, a.m.k. að því er þeim finnst. Í fyrsta lagi: það deyr alltaf einhver í danskri kvikmynd. Í öðru lagi: það er alltaf eitt bøssepar. Svona til að sýna umheiminum hvað Danir eru nú líbó. Í þriðja lagi: það er alltaf a.m.k. ein frekar svæsin kynlífssena. Þær geta verið af ýmsum toga, t.d.: framhjáhaldið í fullum gangi (framhjáhöld eru algeng í dönskum myndum); hjónin/parið eftir að þau hafa eða eru um það bil að ná sáttum; eða bøsseparið í fullu fjöri, svona til gamans. Best er samt ef tekst að tvinna þetta allt saman á sem frumlegastan hátt. Nú þegar við höfum uppgötvað leyndarmál danskrar kvikmyndagerðar bjóðum við okkur fram í handritaskrif. Ég meina, þetta getur ekki verið svo flókið, er það nokkuð?

Önnur uppljóstrun: Það eru engir Danir í Kaupmannahöfn. Borgin er full af Svíum og Íslendingum. Maður þekkir þá í sundur með því að labba niður Strikið á sunnudagseftirmiðdegi. Svíarnir ganga rólegir um, haldast í hendur og segja skemmtilegar sögur, en Íslendingarnir hlaupa klyfjaðir milli Illum og Magasin du Nord yfirkomnir af stressi af því þeir þurfa að kaupa aðeins meira áður en þeir fara heim með kvöldvélinni.

9 dagar

2006-11-17T14:07:00.000Z

Ég valdi greinilega alveg rétta tímann til að flýja land, ef marka má alla tölvupóstana og sms-in undanfarið um kuldann heima. Í Kaupmannahöfn er þetta fína veður, svolítil rigning stundum, en þá grípur maður bara regnhlífina.

Það er annars útlit fyrir frekar menningarlega helgi. Ég er að spá í að fara á Mozart-ballettinn, og svo ætla ég pottþétt á Elektru. Ég hef alltaf verið hálfhræddur við þessa óperu, enda er söguþráðurinn svona í hressari kantinum. Ég hlustaði á hana einu sinni þegar ég var um tvítugt og lá andvaka í margar nætur á eftir. En maður herðist nú með árunum, er það ekki?

Enda má ég síst við því að missa svefn í næstu viku. Fyrsta kóræfing er í Glyptotekinu á miðvikudag, reyndar æfum við þar daglega fram á sunnudag og fáum bara smá hljóðprufu fyrir DR í kirkjunni fyrir tónleikana. Ég er nett spenntur, nóturnar eru í sjálfu sér ekki erfiðar en þegar maður er einn á rödd er eins gott að vera með sitt á hreinu. Með mér í kór II eru sópran, alt og tenór úr Tallis Scholars og danskur barítón. Mér finnst þetta allt mjög óraunverulegt, en ætla nú samt að reyna að njóta þess í botn...

Schön sind die Träume...

2006-11-13T21:49:00.000Z

Ég var að koma heim af alveg frábærum ljóðatónleikum. Vá, hvað ljóðatónleikar geta verið magnaðir. Það var Angelika Kirchschlager sem söng, alveg ótrúlega fallega, Schumann/Schubert prógramm. Og ég þekkti ekki nema nokkur lög, hún söng jú eitthvað úr op. 35 og endaði svo á An die Musik - ok, kannski smá klisja, en samt ekki þegar það er svona vel gert. Herlegheitunum verður útvarpað að hluta á P2 á fimmtudaginn kl. 20 og sunnudaginn kl. 16. Og af hverju hef ég aldrei heyrt Die Löwenbraut eftir Schumann? Skandall. Ekki lengur samt.

Annars er bara gaman að vera hérna. Danir eru fyndnir. Þeir klæða sig púkalega og tala alltof hratt, en annars eru þeir yndislegir. Maðurinn sem sat við hliðina á mér í metroinu í morgun lét sig ekki muna um að klára einn bjór á leiðinni, og í gær sá ég konu sem var úti að skokka með sígarettu í munnvikinu. Hvergi nema í Danmörku...

The hills are aliiiiiveeee.....

2006-11-10T16:08:00.000Z

Já, ég er kominn til Salzburg. Gaerdagurinn var ekki sá skemmtilegasti, thví ad ég sat á flugvöllum frá morgni til kvölds. En nú er ég kominn og allt komid á fullt. Á milli thess sem raett er um Bologna-samkomulagid, ECTS-einingar og Quality Assessment hámar fólk í sig Mozart-kúlur og Apfelstrudel. Skipuleggjendur hafa greinilega ákvedid ad thad vaeri besta leidin til ad halda öllum ánaegdum. Sykurbindindid mitt, sem byrjadi svo efnilega, er semsagt farid veg allrar veraldar.
Í kvöld er einhver rosa dinner í Augustinerbräu, og á morgun er veisla hjá borgarstjóranum. En nú aetla ég ad skella mér í nunnubúninginn og hlaupa syngjandi um Mirabell-gardana. Bis später!

...respice humilitatem nostram...

2006-11-07T09:29:00.000Z

Ég er kominn með nótur. Við það fjölguðu fiðrildin í maganum sér um allan helming, og ég á ekki von á að þau fljúgi burt fyrr en að tónleikunum loknum. Svo þeir sem eru í Danmörku 26. nóvember mega mjög gjarnan koma í Holmens Kirke og heyra mig syngja með Tallis Scholars og Musica Ficta, sem er danskur endurreisnarkór. Ég held ég geti alveg lofað nokkuð mögnuðum tónleikum.

Prógrammið er svona:
Josquin: Vive le Roy
Ockeghem: Deo gratias (36 raddir)
Tallis: Spem in alium (40 raddir)
Tallis: Loquebantur variis linguis
Taverner: Quemadmodum
Mundy: Adoloscentulus sum ego
Byrd: Ad Dominum cum tribularer
Hlé
Brumel: úr Missa Et ecce terrae motus (12 raddir)
Tallis: Spem in alium (endurtekið)
Gombert: Credo

Ég er auðvitað fáránlega heppinn bara að fá að vera með, en sérlega heppinn með að vera í kór II í Tallis. Það þýðir að ég er að syngja mestallan tímann, og flest á mjög þægilegu raddsviði fyrir mig. Hins vegar fáum við bara fimm æfingar, og þetta er risaprógramm. Ég er farinn að æfa mig...

Davs!

2006-11-01T18:04:00.000Z

Thad var EKKI hluti af planinu ad thad yrdi kaldara i Kaupmannahofn en a Islandi! Eins gott ad vedurgudirnir taki sig a thegar their fretta ad eg er kominn. Annars gengur allt storvel. Frederiksberg er frabaert hverfi og Marceau og Valerie alveg indael - thau fara til Chile a morgun og tha er ibudin min! Eg er buinn ad vera nokkud duglegur; a tveimur dogum er eg buinn ad ganga fra ollu skrifraedinu, fara a koraefingu og hitta fullt af Islendingum, fara a fyrirlestur um gamla danska kirkjutonlist. Svo er eg buinn ad redda mer hjoli, eda ollu heldur Marceau aetlar ad lana mer sitt, svo nu er mer ekkert ad vanbunadi ad gerast Dani. A morgun er thad svo fyrsti dagurinn a Arnasafni, og operan annad kvold. Makropoulos-malid eftir Janacek; eg geri mer engar serstakar vonir, en madur verdur nu ad hafa sed eina Janacek-operu um aevina, ik?
PS Thid vitid ekki hvad eg var lengi ad skrifa thetta. Fronsk lyklabord eru omurleg.

Tilvitnun dagsins

2006-10-27T15:09:00.000Z

Í heimi listarinnar gegnir tónlistin miklu og göfugu hlutverki. Þeim sem lýkur upp hjarta sínu fyrir góðri tónlist opnar hún undraheima. Hún er með fangið fullt af fegurð, hún flytur hlýju þangað sem var kalt, gerir hið vonda gott, hún lýsir í myrkrinu, gerir fátækan ríkan. Það er hinn undursamlegi leyndardómur tónlistarinnar, að hún túlkar það sem hvorki verður sagt né heldur þagað um.
-- Gylfi Þ. Gíslason, 1983.

Sorg, sorg, sorg

2006-10-25T22:51:00.000Z

Ég bara trúi því ekki að uppáhaldsbúðin mín í öllum heiminum sé farin á hausinn. Þetta var besta klassíska diskabúð sem ég veit um í heiminum, betri en HMV í London þótt það hafi nú kannski ekki munað miklu. Í Tower Records mótaðist tónlistarsmekkur minn; ég byrjaði að gramsa þar í kjallaranum þegar ég var lítill gutti, og það er ekki lengra síðan en í vor að ég drattaðist þaðan með fulla poka af DVD-diskum. Svo gat maður stundum rekist á fræga tónlistarmenn eins og Kissin eða Hvorostovsky í sömu hugleiðingum og maður sjálfur, sem gerði leiðangurinn ennþá skemmtilegri.

Það er samt eitt sem mér finnst blóðugra en að Tower sé gjaldþrota. Það er að það skuli vera rýmingarútsala í Tower og ég fastur á Íslandi!

Meiri sorg: vesalings dúfan.

En uge...

2006-10-23T14:29:00.000Z

Það er ein vika þangað til ég fer. Ég ætlaði að vera búinn að horfa á allar dönsku myndirnar í Laugarásvídeói og lesa danskar bækur á hverju kvöldi, en það hefur nú ekki alveg gengið eftir. Iss, ég bjarga mér einhvernveginn.

Leikhúsið um helgina var ekki eins vel heppnað og ég hafði vonað. Myndin var a.m.k. töluvert mikið betri. Mozart stendur nú samt alltaf fyrir sínu. Og Josquin líka...

Undranemandinn

2006-10-19T15:16:00.000Z

Ég hef verið svo heppinn að hafa marga góða nemendur síðustu árin, suma meira að segja alveg framúrskarandi. En nú held ég að hápunkti kennaraferilsins sé náð. Ég á a.m.k. erfitt með að ímynda mér að ég muni fá annað eins talent í hendurnar í framtíðinni.

Ég var nefnilega að kenna Mozart að stjórna hljómsveit. Hann er orðinn svolítið ryðgaður í þessu, enda 215 ár síðan hann stjórnaði síðast. Þetta ætti samt að verða flott hjá honum ef hann nær að æfa sig aðeins fyrir laugardaginn.

Spurning hver hringir næst? Beethoven? Schumann? Brahms?

Little Miss Britten

2006-10-15T16:35:00.000Z

Þetta er svo fyndið að ég á varla orð. Dudley Moore tekur Benjamin Britten og Peter Pears svo rækilega í nefið að annað eins hefur ekki sést. Í alvöru, lagið gæti alveg verið eftir Britten, og þetta gæti næstum því verið Pears að syngja... snilld, segi ég!

EDDA I

2006-10-12T08:40:00.000Z

Ég held það fari bráðum að líða yfir mig af spenningi fyrir laugardaginn. Þetta verður bara svo mikið mega að ég á ekki orð. Kórinn hefði reyndar líklega þurft svona mánuð í viðbót til að æfa, en þá væru þau öll dauð núna, sem væri frekar óheppilegt. Það eru alveg klikkað flottir staðir í þessu verki, og SÍ fær ekki nema smá mínus fyrir að sleppa ocarinunni og sekkjapípunni í þetta sinn.

Hér er tilvitnun í mig varðandi Edduna á blogginu hans Alex, og hér er Lesbókargreinin mín ef einhver missti af henni um helgina. Svo getið þið heyrt mig í beinni útsendingu í Hlaupanótunni á morgun, og live á Hótel Sögu á laugardaginn. Vííí!

Nýjustu fréttir: Það verða bæði ocarina og sekkjapípa á laugardaginn. Sinfó fær stóran plús, og spennan magnast enn. Sjáumst í Háskólabíói!

Turen går til....

2006-10-09T18:40:00.000Z

Ja, nu har jeg sgu fået lejlighed! Ih, hvor bliver det spændende!

Min adresse (1. november-21. desember):
Aksel Møllers Have 4,
2000 Frederiksberg

og mit telefonnummer:
+45 883 00 553

Skriv endelig til mig!

PS. Neinei, þetta blogg verður ekki framvegis á dönsku. Þetta er bara svona aðeins til að koma mér í gírinn...

Af draumum

2006-10-06T20:45:00.000Z

Það er örugglega frekar algengt að fólk dreymi að það sé búið að fjárfesta í einhverjum nýjum hlut sem það hefur lengi langað í. Ég er viss um að hjá karlmönnum á fertugsaldri snúast þessir draumar yfirleitt um nýja bíla, tölvur, sjónvörp eða farsíma.

En ekki hjá mér.

Í nótt dreymdi mig að ég væri búinn að kaupa mér klavíkord.

Í alvöru, er þetta ekki of langt gengið?

Bravó

2006-10-05T10:21:00.000Z

Í dag eiga allir að lesa bloggið hennar Önnu Kristjáns. Vel mælt!

Eins gott að ég er ekki áskrifandi að Mogganum.
Þá hefði ég nefnilega þurft að segja honum upp.

Filmfest

2006-10-02T22:39:00.000Z

Það er svo gaman á kvikmyndahátíðum. Maður fer í bíó kvöld eftir kvöld og oft á einhverja mynd sem maður veit ekkert um en kemur manni skemmtilega á óvart. Svo lendir maður stundum á spjalli við leikstjóra eða kvikmyndatökumenn sem gefa alveg nýja sýn á allt saman.

Verst hvað myndirnar eru sýndar sjaldan, svo það þýðir lítið að auglýsa þær á blogginu. Pólska myndin um flökkustrákinn og vondu mömmuna var ekki bara mögnuð, heldur sannsöguleg. Heimurinn getur stundum verið svo vondur. Heimildarmyndin um Guantanamo afhjúpaði miskunnarlaust vitleysuna bak við þetta allt saman. Bandaríkin geta stundum verið svo vond. Og vitlaus.

Ef einhverjir fengu ekki nóg af Penderecki í síðustu viku er þeim bent á að mæta í Tjarnarbíó um helgina, því hann er meðal viðmælenda í nýju heimildarmyndinni um Rostropovitsj. Ég hlakka til, enda gæti þetta orðið eina myndin á hátíðinni sem ég fer ekki út af með grátstafinn í kverkunum eða miður mín yfir heimsins grimmd.

Skyldublogg

2006-09-30T17:03:00.000Z

Æi það er ekkert að gerast núna. Ekki einu sinni pöddur í ávöxtunum mínum til að lífga upp á bloggið.

Og þó. Ég laumaði mér til dæmis í eftirpartýið á fimmtudaginn og spjallaði við Penderecki. Hann hefur verið í uppáhaldi hjá mér frá því ég heyrði hann stjórna Pólsku sálumessunni þegar ég var fjórtán. Og þessi píanókonsert var bara brill. Uppáhaldskaflinn minn: þegar sálmalagshljómarnir koma sem undirspil við píanóið, eins og maður sé staddur í steiktri nútímaútgáfu af Pachelbel kanóninum. „Ach ja, das Weihnachtslied,“ útskýrði hann svo fyrir mér á eftir. Sætt.

Einhverjir voru nú samt með fýlusvip eftir tónleikana. Of mikil rómantík etc. Og af hverju ekki? Maðurinn lifir ekki á clusterum einum saman. Og ég verð að tékka á áttundu sinfóníunni við tækifæri. Hvern hefði grunað að þessi brjálaði Pólverji ætti eftir að verða Mahler 21. aldarinnar?

The hills are alive...

2006-09-21T15:04:00.000Z

Allt getur nú gerst. Nú er búið að skikka mig til að fara á ráðstefnu um háskólamál í Salzburg, af öllum stöðum.

Ég veit svosem ekkert hvort þessi ráðstefna verður skemmtileg, en staðsetningin er a.m.k. góð. Ég eyddi sumrinu í Salzburg þegar ég var 15 ára. Það voru spennandi tímar. MH rétt handan við hornið og hormónarnir á fleygiferð. Og algjör upplifun að sjá tónlistarhátíðina í allri sinni dýrð. Síðan hef ég komið þangað tvisvar, síðast með Helga Hrafni og Freyju vorið 2000, ef ég man rétt.

Og nú er ég á leiðinni þangað aftur. Best að skella Sound of Music á spilarann til að komast í réttu stemninguna...

Tilvitnun dagsins

2006-09-19T15:18:00.000Z

Ekki geta þau lög talist þjóðlög, sem alþýða iðkar eitt eða fleiri ár, en hverfa síðan. Sjerstaklega varist menn að telja þjóðlög þann lagaleirburð, sem hvert ár í nýrri mynd geysar meðal alþjóðaskrílsins. Dásamlegt er, að hið ljelega verður sjaldan langlíft.
-- Jón Leifs, 1922.

búzt

2006-09-15T00:05:00.000Z

Mér finnst fátt betra en að búa mér til frískandi ávaxtabúst í hádeginu. Banani, jarðarber, hindber, bláber, appelsínusafi, AB-mjólk og próteinduft. Hin fullkomna uppskrift. Kemur manni alltaf í gott skap og er svona líka bráðhollt.

Þar sem ég gerði mig líklegan til að skola hindberin í dag varð mér litið niður í kassann og sá þar eina feita og fremur ófrýnilega pöddu. Hún var gul, margfætt og með ógnarlanga þreifara, og gerði sig mjög heimakomna ofan á fínu hindberjunum mínum. Enda komin alla leið frá Hollandi til að drekka með mér ávaxtahræringinn minn.

Ég skutlaði hindberjunum í poka og brunaði í Kringluna, hvar ég fékk fjögurhundruðkallinn minn endurgreiddan án nokkurra vandræða.

Ég held það verði samt smábið á því að ég kaupi aftur hindber.

pæling

2006-09-11T18:04:00.000Z

Stundum þarf maður allt í einu að taka stórar ákvarðanir, að hrökkva eða stökkva. Og stundum þarf maður að taka litlar ákvarðanir sem geta seinna leitt af sér stórar. Eins og núna. Á ég að sækja um prófessorsstöðuna í miðaldatónlist sem var verið að auglýsa í Bandaríkjunum? Hef ég einhverju að tapa? Og hefði ég eitthvað á móti því að flytja þangað aftur?

Ég hef verið að reyna að rifja upp af hverju ég var svona harðákveðinn í að koma heim þegar ég var búinn með námið. Starfið hljómaði vel, ég var búinn að vera úti í níu ár og kominn með bullandi heimþrá, og hér heima var ákveðin manneskja sem mig langaði að kynnast betur. Það fór nú eins og það fór.

Ég hef það auðvitað ferlega gott og allt það. En ég er ekki lengur með bullandi heimþrá, that´s for sure. Kannski ég slái bara til?

Meira slúður

2006-09-06T23:04:00.000Z

Kannski spurning um að byrja bara með nýja slúðursíðu? Það er hvort sem er ekkert nýtt að frétta af mér þessa dagana...

Hin heimsfræga BB, sem hefur beilað á Íslendingum tvö ár í röð, hefur aflýst öllum tónleikum sínum. Ekki í mánuð, eða ár. Öllum. Punktur. Og í sömu fréttatilkynningu segir að umboðsskrifstofan hennar sjái ekki lengur um hennar mál.

Nei, hún er ekki búin að missa röddina, hún er ekki dauðvona, og henni er ekki illa við Íslendinga. Maðurinn hennar reyndist hins vegar mesti skíthæll og fór að halda við einkaritarann sinn. Þegar hann valdi skrifstofudömuna ákvað dívan að taka til sinna ráða. Gaurinn var nefnilega líka umboðsmaðurinn hennar. Hérna verður málið aðeins flóknara, kaupmálar og vesen, en allavega. Þetta er snilldarleikur, því umboðsmaðurinn fær ekkert nema hún syngi, og fyrrverandi eiginmaðurinn fær ekkert ef hún hefur engar tekjur.

Köld eru kvenna ráð.

íbúð... og skrif

2006-08-31T18:17:00.000Z

Mikið er ég ótrúlega ánægður með að vera kominn með íbúð í Kaupmannahöfn. Nánar tiltekið á Friðriksbergi, litla og sæta íbúð í rólegri götu. Leigi hana af Marceau stjarneðlisfræðingi, sem ætlar að vera í Chile í nokkra mánuði. Gott hjá honum. Svona án gríns, ég var farinn að sjá fyrir mér að ég yrði heimilislaus þessa tvo mánuði, og myndi líklega enda með því að fara að rífast við einhvern gaur út af sígarettu og verða hent fyrir lest... Nei, kannski ekki.

Í gær fékk ég líka atvinnutilboð, og ég sem er orðinn svo þrautæfður í að segja nei varð svo himinlifandi og gáttaður að ég sagði bara já. Svo þið munuð innan skamms geta lesið pistla eftir mig í Fréttablaðinu. Ekki krítík, nota bene, heldur hugleiðingar um klassíska tónlist. Hálfsmánaðarlega, og þarf ekki að byrja fyrr en mér hentar. Ég meina, er hægt að neita svona boði? Kvarta og kveina um að klassísk tónlist sé á vonarvöl og nenna svo ekkert að gera í málinu? Ónei, ekki ég.

slúður

2006-08-29T13:40:00.000Z

Stundum reynast sannleikskorn í jafnvel svæsnustu slúðursögum. Eins og þessari um unglega stjórnandann sem ég heyrði í London fyrir nokkrum árum, og ýjaði að í einhverju gömlu bloggi. Nú er bara að bíða og sjá hvað gerist á morgun. Ég held að litlu sætu strákarnir í skólakórnum þurfi a.m.k. að hafa varann á í nóvember.

leiðrétting

2006-08-24T18:23:00.000Z

„Snillingurinn ungi“? Nei, ég held að hvorugt standist nú nánari skoðun. En Hér og Nú fær samt prik fyrir góða viðleitni.

Skólinn er kominn í gang, en þar kem ég blessunarlega lítið við sögu. Enda hef ég upp á síðkastið legið yfir vel ígrunduðum, og oftast samþykktum, athugasemdum við kórbókina. Svei mér þá, hún fer kannski bara að verða tilbúin. Hin bókin er á áætlun og vel það. Og hverjum hefði dottið í hug að það væri svona yndisleg tilfinning að vera búinn að skila af sér öllum sinfótextum þangað til í janúar?

Á morgun mun ég hinsvegar líta upp úr grúskinu til að elda
góðan mat og blanda mojito í lítravís. Ó, ljúfa líf...

Warum?

2006-08-18T23:05:00.000Z

Af hverju gat þetta ekki komið fyrir mig? Nei í alvöru, ég get engan veginn ímyndað mér dásamlegri dauðdaga. Svo sýnist mér karlbjáninn ekki einu sinni hafa kunnað að meta þetta. Hnuss.

Annars er ég að hugsa um að gera eins og Alex, sem er líka að skrifa bók og hefur því skipt út blogginu sínu fyrir skemmtilega tengla hingað og þangað um músíkheiminn.

Hafið þið til dæmis heyrt Britten tala? Frekar fyndið. Og Youtube heldur áfram að koma á óvart, nú síðast með Music for Solo Performer (1964) eftir Alvin Lucier.

Svo er Konstansa víst ekki Konstansa eftir allt saman. O seisei og bittinú.

Tilvitnun dagsins (x2)

2006-08-14T23:50:00.000Z

Það hefur hver sinn djöful að draga
og við höfum Gunnar í Krossinum.
-- Hrafnhildur Gunnarsdóttir

Það er ekki vandamál samkynhneigðra ef Kirkjan á ekki annað erindi við þá en að segja þeim að leita sér lækninga við þeim kvilla að vera þeir sjálfir.
-- Guðmundur Andri Thorsson

Afrek

2006-08-09T22:34:00.000Z

Afrek mannanna eru margskonar, og þau geta verið lítil eða stór eftir því hvernig á málin er litið. Ég tel mig hinn mesta afreksmann þessa stundina, því ég hef sannað að með viljastyrknum er hægt að sigrast á hverju sem er.

Ég keypti semsagt engin föt í London. Ef þið eigið erfitt með að skilja hvílík dýpt er fólgin í þessari setningu, hversu magnþrungið orðið "ekkert" er í þessu samhengi, þá býð ég ykkur í heimsókn til að skoða afraksturinn af síðustu Lundúnareisum mínum.

Þetta var samt merkilega auðvelt þegar á hólminn var komið. Ég bara hélt mig í góðri fjarlægð frá öllum fatabúðum, vitandi að ef ég stigi þar fæti innfyrir dyr yrði það dýrt fall og ljótt. Þar af leiðandi fór ég aldrei í Covent Garden - af því þar eru Mexx og Diesel - og gekk ávallt austanmegin á Regent Street - af því French connection er vestantil. Og þetta, börnin góð, var afrek vikunnar, ef ekki mánaðarins.

Annars var þetta feiknagóð ferð, með tilheyrandi Promsi, leikhúsi, hittingum og djammi. En það eru góðir dagar framundan á Íslandi líka. Veisla, brúðkaup, gleðiganga, matarboð, messa. Og í næstu viku verður byrjað á bók. Hvort hún verður meira afrek en fatabindindið í London er hinsvegar alveg óvíst.

Komið að því

2006-07-28T12:18:00.000Z

Já gott fólk, það er komið að stóru stundinni. Þriðjudagskvöldið
1. ágúst kl. 20.30 munum við Nicole troða upp í Listasafni Sigurjóns. Heiðursgestur kvöldsins: Johann Sebastian Bach, sem samdi þrjár megaflottar gömbusónötur. Og ýmislegt annað sem ekki er slæmt heldur. Saraböndur og allemöndur fá að fljóta með svona upp á grín. Ég lofa hvorki hárkollu né bróderuðum silkiklæðum, en tónlistin er flott og það nægir okkur a.m.k. Og ef einhverjir eru orðnir leiðir á tónleikaplöggi má hugga þá með því að þetta verða síðustu tónleikarnir mínir á árinu. Nú taka við önnur verkefni, og þótt þau séu ekki endilega skemmtilegri en að spila Bach, þá eru þau samt forvitnileg og hafa legið í salti of lengi. Góða helgi!

Af nöfnum

2006-07-20T16:35:00.000Z

Ég hef alltaf verið frekar ánægður með nafnið mitt. Jafnvel þótt krakkarnir í Æfingaskólanum hafi á endanum fundið upp á lítt skemmtilegum rímorðum („vatnsgeymir“ er eftirminnilegast), og þótt blessaðir Ameríkanarnir hafi aldrei skilið hvernig d-hljóðið kemur málinu við. Nafnið mitt er tvímælalaust það skásta af þeim sem stóðu til boða, og það veit ég af því ég á miðann sem foreldrarnir krotuðu á hinar ýmsu tillögur sem ekkert varð svo úr.

Ég hef líka alltaf verið ánægður með að það er enginn annar sem heitir nákvæmlega sama nafni og ég. Og bara þrír aðrir sem hétu fyrstu tveimur nöfnunum; reyndar fækkaði okkur um einn nú í vikunni. Það hefur þó ekki komið í veg fyrir að fólk ruglaðist, og það oft, á mér og hinum ýmsu hálfnöfnum mínum í tónlistargeiranum. Atli Heimir, Árni Heiðar, Atli Ingólfsson... ég skil það ósköp vel að fólk fái ekki botn í þetta allt saman. Árni Heiðar fékk einkunnirnar mínar í Tónó í mörg ár, og það er ekki lengra síðan en í janúar að ég var kallaður tónskáld í beinni útsendingu á Rás 2. Sem kemur held ég líka til af því að „venjulegt“ fólk á mjög erfitt með að skilja nákvæmlega hvað tónlistarfræðingar gera. Flestum finnst að það hljóti að fela í sér einhvers konar tónsmíðavinnu. Ojæja.

Í dag brá mér samt heldur en ekki í brún þegar ég fékk tölvupóst frá Árna Heimi Ingimundarsyni. Þetta leit fyrst út eins og einhver furðulegur brandari: var búið að bræða okkur Jónas saman í eina manneskju? En nei, þá er þetta yngri nafni minn sem hefur áhuga á sembalspili. Skrýtin tilviljun? Ég er a.m.k. forvitinn að vita meira um hann. Ef hann getur nefnt allar ABBA-plöturnar og horfir á Sound of Music í laumi þá er eitthvað MJÖG furðulegt í gangi...

Heppinn

2006-07-17T19:03:00.000Z

Einhver þau dapurlegustu örlög sem ég veit er þegar tónlistar- fræðingar eyða lífinu í rannsóknir á tónlist sem þeir fá svo aldrei að heyra flutta. Það er bara of mikið af tónlist til í heiminum, og þótt grúppurnar sem sérhæfa sig í gamalli tónlist væru helmingi fleiri myndu þær aldrei komast yfir helminginn. Einn prófessor í Princeton hefur t.d. skrifað upp fleiri tugi af endurreisnarmessum, en heyrir þær aldrei nema sem MIDI-fæla á tölvunni sinni. Ömurlegt.

Þess vegna finnst mér ég vera algjör hamingjuhrólfur, eins og minn gamli píanókennari orðaði það einu sinni, að hafa aðgang að öllu þessu flinka fólki sem er tilbúið að eyða tíma og kröftum í að æfa það sem ég hef upp úr grúskinu. Þetta var alveg stórskemmtilegt og allir í banastuði. Nú er bara að vona að upptökurnar takist jafn vel.

En það eru fleiri hamingjuhrólfar en ég. Reyndar er gleðin bara úti um allt þessa dagana. Vinir manns að verða ástfangnir, vinir manns að vinna keppnir, vinir manns á leið á kóramót, vinir manns á leið aftur heim til Íslands. Gott stöff.

London eða Reykjavík um verslunarmannahelgina?

Æi, hvern er ég svosem að reyna að plata? Ég er löngu búinn að ákveða mig...

Skrekkur

2006-07-08T14:06:00.000Z

Það er ekki laust við að um mig fari nettur hrollur þegar ég hugsa til þess að eftir þrjár vikur mun ég koma fram sem sembalsólisti í annað skiptið á ævinni. Fyrra skiptið var sko í Michigan sumarið 1991. Svo það er hætt við að maður hafi ryðgað eitthvað aðeins síðan þá. Og ég er ekki einu sinni kominn með lyklana að Stekk. Æ, þetta verður samt skemmtilegt.

Svo verða allir að mæta í Skálholt um næstu helgi. Nokkrir vinir mínir úr Carminu, ásamt tveimur frábærum gestasöngvurum (Mörtu Halldórs og Vigni) og barokksveit ætla að flytja lög úr Melódíu, íslensku handriti sem ég er búinn að vera að grúska í síðustu árin. Þarna verða m.a. sungnir madrígalar, lútusöngvar og annað góðgæti. Hvað sem hver segir þá var Ísland bara alveg með á nótunum á 17. öld, tónlistarlega séð. Jæja, ókei, a.m.k. ekki meira en svona 50 árum á eftir...

Tilvitnun dagsins

2006-07-05T17:16:00.000Z

Af mér er alt sæmilegt að frétta - eg er heimskur annan daginn og dálítið gáfaður hinn, eins og eg hefi altaf verið, og með þessu móti smáþroskast maður nær hinu langþráða marki: að hafa skrifað bók! Ef maður væri skáld á hverjum degi, frá morgni til kvölds - þá væri gaman að lifa!
En ástandið í heila mínum er jafnbreytilegt (og jafnóviðráðanlegt) og loftslagið í Reykjavík: Einn dagurinn byrjar með gráum himni - en undir kvöld verður heiðskírt með norðurljósum, annan daginn drungi í lofti frá morgni til kvölds, hinn þriðji rennur upp bjartur og fagur - o.s.frv. Heima segja þeir fyrir um veðrið næstu 24 stundir - en eg veit aldrei fyrirfram hvort hausinn á mér verður í lagi næsta klukkutíma.
- Kristján Albertsson, 1929.

Vá

2006-07-03T14:51:00.000Z

Þetta var magnað. Það eru algjör forréttindi að fá að vinna með svona fólki: frábærir söngvarar og einstök ljúfmenni í þokkabót. Enda er Andrew búinn að panta að koma aftur. Sem og hinir Englendingarnir. Það fer að verða spurning um að kaupa ráðandi hlut í Iceland Express með þessu áframhaldi...

Annars var ég næstum búinn að kaupa farseðla fyrir Carminu til Englands núna í morgun. Andrew fékk símtal þar sem við vorum að kaupa kort í Rammagerðinni: rússneskur kór fékk ekki vegabréfs- áritun á einhverja tónlistarhátíð, var með bókaða tónleika núna á laugardaginn, gæti kórinn hans Andrews hlaupið í skarðið? Það gekk ekki upp en hann mælti með okkur í staðinn, og í svona hálftíma gengu spennuþrungin símtöl fram og til baka milli Reykjavíkur og London til að sjá hvort þetta gæti orðið að veruleika. En einhverjir voru með löngu bókaðar æfingar/tónleika svo það verður ekkert úr Englandsferð fyrr en næsta sumar. Pottþétt, og með meira en fimm daga fyrirvara.

Skálholt

2006-06-24T21:41:00.000Z

Jæja, þá fer þetta allt að bresta á. Ég fer í Skálholt á þriðjudaginn með Carminu, og við höldum tónleika þar laugardaginn 1. júlí kl. 15. Þetta verður alveg frábært, Andrew snillingur ætlar að stjórna okkur, og svo fáum við þrjá enska söngvara og raddþjálfara í þokkabót. Við Íslendingarnir erum búnir að hittast nokkrum sinnum og kunnum þetta orðið nógu vel til að keppa við ensku blaðlestrarfríkin. Efnisskráin samanstendur af eintómum gullmolum, harmljóðum eftir Josquin, Victoria, Byrd og fleiri meistara. Gunnar Eyjólfsson ætlar að lesa viðeigandi texta milli verkanna, og Andrew heldur fyrirlestur á undan tónleikunum.

Það er bara ekkert skemmtilegra en að syngja endurreisnartónlist. Ekki einu sinni að spila á sembal.

Og ef þetta var ekki nördalegasta yfirlýsing í heimi, þá veit ég ekki hvað.

Forza Italia!

2006-06-22T09:29:00.000Z

Áfram Rimini. Af því þar er alltaf sól og 30 stiga hiti, ef það er eitthvað að marka síðustu viku. Áfram Ravenna. Þrátt fyrir að Rostropovitsj hafi verið á spítala, því að Temirkanov stóð sig bara nokkuð vel. Og af því ég tek Tíundu fram yfir Elleftu hvenær sem er. Áfram HM. Af því það er svo miklu skemmtilegra að horfa á fótbolta á Ítalíu. Áfram mojitos. Það bara segir sig sjálft.

Áfram Mummi. Af því San Vitale var alveg þess virði.

Og, þótt það komi þessari færslu annars ekkert við: Áfram Amadeus. Vísindavefurinn er búinn að birta svarið mitt við spurningunni „Hversu sannsöguleg er myndin Amadeus?“ Kannski ekki alveg, en hún er drullugóð samt. Buona lettura!

Massacre du printemps

2006-06-14T00:10:00.000Z

Ég er vonandi ekki einn um það – ég er nú nógu skrýtinn samt – að óska mér þess að ég hefði getað verið viðstaddur ýmsa merkis- viðburði tónlistarsögunnar. Ef ég hefði aðgang að tímavél veit ég svona nokkurnveginn hvar ég myndi byrja. Apríl 1724 hefði verið góður tími til að vera í Leipzig (Jóhannesarpassían), í október 1787 hefði ég viljað vera í Prag (Don Giovanni) og Vínarborg 1824 er líka ofarlega á listanum (9. sinfónían).

Hvergi hefði ég þó frekar viljað vera en í París 29. maí 1913. Og nú get ég hætt að láta mig dreyma, því að BBC er búið að gera bíómynd um þetta örlagaríka kvöld í Thêatre des Champs-Elysées. Og það verður bara að segjast þeim til hróss að þetta er nokkurn veginn eins sagnfræðilega pottþétt og hugsast getur: dansinn og búningarnir, gleraugun hans Ígors, Sergei uppi á stólnum að telja – meira að segja tannlæknakommentið fékk að fljóta með. Auðvitað hefur fólkið ekki ragnast og bölsótast á ensku, og það er ekki séns að hljómsveitin hafi spilað svona vel. En þetta er samt sniðugt. Og á meðan herlegheitin eru ekki enn komin út á DVD getið þið tékkað á þeim hér og hér (1. hluti) og hér og hér (2. hluti)...

In memoriam

2006-06-13T00:22:00.000Z

Györgi Ligeti, eitt mesta tónskáld 20. aldarinnar, lést í morgun. Ég ætla ekkert að fjölyrða um hans miklu snilligáfu eða meistaraverk sem ekki gleymast. Maðurinn var ótæmandi náma innblásturs og frumleika, eins og Atmosphéres, fiðlu-og píanókonsertarnir, píanóetýðurnar, og ótal mörg önnur verk bera vitni um. Hér er opinbera yfirlýsingin frá útgefandanum; hér er yndisleg grein eftir Alex Ross, sem tekst eins og venjulega að komast nær kjarnanum en flestum öðrum tónlistarskríbentum.

Það er ekki laust við að maður fari að sofa með trega í hjarta.

Tilvitnun dagsins

2006-06-12T18:24:00.000Z

„Satt er það, að Íslendíngar eru sem heild fremur ósívilisérað fólk, t.d. í samanburði við mandarína í Kínlandi, en þá er bara að ímynda sér, að maður sé staddur í Angmagsalik eða Ivigtut, og þá undrast maður yfir því hvað fólk hér er sívilisérað.“
(HKL, 1930)

Hamingjuóskir dagsins fara svo til litlusystur, sem fékk atvinnuleyfið endurnýjað og er því hvorki á leið til Reykjavíkur né Angmagsalik í bráð.

Bleh

2006-06-08T22:27:00.001Z

Það er bara eitt jákvætt við að vera búinn að skrifa prógrammtexta fyrir Tsjajkofskíj 4.

Ég þarf aldrei að gera það aftur.

Annars er ég búinn að segja nei við fyrirlestraferð til Ameríku. Ég meina, Kansas City? Ekki nógu spennandi. Held hún sé jafnvel leiðinlegri en Columbus, og þá er nú mikið sagt. Og LA er bara of langt í burtu til að ég geti verið að þvælast þangað á miðri önn.

Svo þið sjáið að ég er að læra að segja nei. Enda eins gott. Ég skal klára þessa bók fyrir jól, sama hvað hver segir. Svo ef þið þurfið að biðja mig um eitthvað er svarið Nei. Eða a.m.k. Nei, ekki fyrr en í janúar...

Í skotskóna

2006-06-01T23:30:00.000Z

Játning: ég er ömurlegur í fótbolta. Og öllum boltaíþróttum yfirleitt. Það var fljótt ljóst hvert stefndi: ég eyddi æsku minni í að glamra á píanó og hlusta á söngleiki, og þegar það var valið í lið í leikfimi eða frímínútum var ég iðulega valinn síðastur. Tja, næstsíðastur allavega.

Ég hef verið að reyna að rifja upp hvenær ég fór síðast í fótbolta.
Ég held það hafi verið sumarið 1993, í kórferðalagi í Bergen. Við bjuggum á stúdentagarði og þar var ágætis völlur sem var notaður í hópeflisleiki á kvöldin eftir æfingar. Þetta var góður kór og vel heppnuð ferð og það var öllum sama þótt ég væri ömurlegur í fótbolta.

En nú lítur út fyrir að nýtt tímabil sé að hefjast í lífi mínu. Ég hef verið boðaður á fótboltaæfingu á Miklatúni á sunnudaginn. Fyrstu viðbrögðin voru reyndar að Haffi hlyti að hafa sent sms í vitlaust númer, en þegar ég athugaði málið kom í ljós að svo var ekki.

Það á semsagt að safna saman gaurum sem eru með mér í liði – í yfirfærðri merkingu, nota bene. Og eftir því sem ég hugsa meira um þetta, þeim mun sannfærðari er ég um að ég hljóti að koma nokkuð vel út úr þessum samanburði. Jafnvel þótt þetta verði ekki bara tómar dragdrottningar, þá hlýt ég samt að vera fyrir ofan meðallag í svona hópi. Nú er komið að því að sýna hvað í mér býr. Ég verð að setja mér skýr markmið fyrir sunnudaginn. Framherji? Fyrirliði? Markakóngur? Við fótboltaheiminn hef ég aðeins eitt að segja:
Minn tími er kominn.

Heim... í bili

2006-05-29T14:49:00.000Z

Ég held að það þurfi að setja mig í farbann. Ég er varla kominn heim og næsta ferðalag er rétt handan við hornið. Ég er semsagt á leið í ítölsku sólina. Þetta verður algjör afslöppun: sólböð, sjávarbusl, rauðvínsdrykkja og pizzuát.

Eins og sönnum nörd sæmir tókst mér þó að troða menningu inn í ferð sem átti annars að vera laus við allt svoleiðis. Ég er semsagt að fara að sjá Rostropovitsj stjórna Sinfóníu nr. 11 eftir Sjostakovitsj, í Ravenna af öllum stöðum. Skrýtið að heyra nr. 11 tvisvar á tveimur vikum, því hún er eiginlega aldrei spiluð. Sem minnir mig á að ég verð að skrifa prógrammtextann og það strax.

Svo er ég bara sæmilega sáttur við úrslitin á laugardaginn. Og ég er bjartsýnni á meirihlutaviðræður en ég var í gær.

P.S. Neineinei, hvað á þetta að þýða? Sjálfstæðisflokkur með Vinstri-grænum hefði verið meira en ásættanlegt, en ex-bé? Kommon!

O lame movie!

2006-05-21T21:40:00.000Z

Það er í alvöru fólk með mótmælaspjöld fyrir utan bíóin hérna. Spurning hvort þau komu af sjálfsdáðum eða voru ráðin af markaðsfræðingum myndarinnar?

Bókin var betri. Miklu betri.

Rútan bíður, eða réttara sagt bíður ekki, svo ég þarf að koma mér af stað. Næstu daga verð ég á bókasafninu fram á kvöld, sem er ekki jafn leiðinlegt og það hljómar þegar bókasafnið er jafn gott. En það er hætt við að ég bloggi lítið á meðan. Yfir og út.

Silvíunæturblogg

2006-05-18T20:59:00.000Z

Ég hafði nú ætlað að gera annað í New York en að blogga um Silvíu Nótt. En ég gat ekki staðist freistinguna að horfa á söngvakeppnina á netinu. Og varð fyrir vonbrigðum. Ekki þó með úrslitin, heldur með íslenska framlagið.

Látum vera að hún stóð sig verr en hún gerði heima á Íslandi. Hún var greinilega stressuð, andstutt og átti í vandræðum með að syngja hreint. Ég hefði líka verið stressaður að syngja þarna, vitandi að svona margt fólk um alla Evrópu hugsaði mér þegjandi þörfina.

Ég held líka að þessi aukna tilgerð hennar á sviðinu - líklega einhvers konar last-minute tilraun til að gera áhorfendum ljóst að hún væri "bara karakter" - hafi ekki náð í gegn. Af sömu ástæðu og hún náði ekki í gegn dagana á undan.

Vandinn við Silvíu Nótt er að hún er hvorki né. Hugmyndafræðin bak við persónuna hefur aldrei verið útfærð nægilega vel til að við - eða hún - vitum um hvað málið snýst í raun og veru. Jú, gott og vel, hún getur verið "ádeila" á heimóttarlega Íslendinga sem halda að þeir viti og kunni allt. Hún getur verið ádeila á fræga fólkið í útlöndum sem er bara frægt fyrir að vera frægt. En einhvers staðar í miðju ferlinu er eins og markaðsfræðingarnir - eða græðgin - hafi gripið í taumana og rústað annars góðu konsepti. "Þú græðir meira á því að vera vinsæl hjá 8-14 ára stelpum". "Þú verður ennþá frægari ef þú kemst í Eurovision".

Þar með var leikurinn úti. Ádeilan var aldrei hugsuð fyrir Eurovision, eða 8-14 ára stelpur. Stelpurnar fara - skiljanlega - að skæla þegar Silvía mætir ekki á einhverja bensínstöð til að árita nýja geisladiskinn sinn. Og fyrir Evrópu er Silvía Nótt bara dónaleg stelpa sem ætti að senda aftur á ísjakann sinn með næstu flugvél. Enginn skilur "ádeiluna" af því að Silvía er sjálf löngu búin að gleyma henni í glamúrnum sem fylgir því að vera stjarna.

Og ég verð bara að viðurkenna - þrátt fyrir alla þjóðerniskennd - að ég var ánægður með þá sem púuðu í Aþenu í kvöld. Það sýndi að sumstaðar skipta kurteisi, heiðarleiki og hæfileikar ennþá máli. Vonandi að 8-14 ára stelpurnar á Íslandi læri lexíuna og finni sér ný átrúnaðargoð sem fyrst.

Óperufíkill í New York

2006-05-16T14:10:00.000Z

Rodelinda var bara ðe sjitt. Ég held ég hafi aldrei upplifað jafn gjörsamlega fullkomna óperusýningu. Það var ekki einn einasti veikur hlekkur, en auðvitað voru Renée og Andreas alveg einstaklega guðdómleg. Efirminnilegustu sekúndurnar á öllum mínum óperuferðum voru þegar þau voru að klára dúettinn í 2. þætti og héngu óendanlega lengi á næstsíðasta tónbilinu. Ég á hreinlega aldrei eftir að gleyma þessu: 4000 manns héldu niðri í sér andanum og vonuðu að þessi sjöund myndi aldrei leysast.

Ég ætla semsagt AFTUR á Rodelindu á föstudagskvöldið. Já ég veit, ég er snarbilaður. En svona söng heyrir maður ekkert alltof oft á ævinni, svo ég ætla að njóta þess út í ystu æsar. Svo er Andreas Scholl bara alveg geðveikt sexý náungi, og alveg peninganna virði einn og sér.

Merkilegt annars, að þegar ég steig út úr flugvélinni fékk ég þessa "ég er kominn heim"-tilfinningu. Hvað ætli ég þurfi að búa lengi á Íslandi til að hætta að fá heimkomufiðring þegar ég kem hingað?

Der kritische Musicus

2006-05-09T23:43:00.000Z

Er eftirsóknarvert að vera gagnrýnandi? Maður fær vissulega borgað fyrir að fara á tónleika, en maður þarf líka að geta tjáð skoðanir sínar á afgerandi hátt. Bestu gagnrýnendurnir eru þeir sem þora að tala tæpitungulaust, slá jafnvel um sig með stríðsfyrirsögnum, en hafa um leið innsæi og næmni og tekst alltaf að hitta naglann á höfuðið. Og gera sig skiljanlega á mannamáli.

Er eftirsóknarvert að vera gagnrýnandi á Íslandi? Við erum jú ógnvekjandi lítið samfélag tónlistarmanna. Allir eru ýmist ættingjar einhvers, giftir einhverjum eða hafa verið það, hafa haldið tónleika með manni, eru vinir eða óvinir þessa eða hins, o.s.frv. Það er erfitt að vera hlutlaus í smábæ. Og Reykjavík er að þessu leyti óttalegur smábær. Svo er íslenskt tónlistarfólk kannski hörundsárara en annarsstaðar, út af nálægðinni. Ég man ekki eftir því að hafa séð undirskriftasafnanir í New York Times til höfuðs Bernard Holland eða Tony Tomassini þótt þeir gefi ekki öllum góða krítík.

Í dag var ég beðinn um að vera þriðji tónlistargagnrýnandi Morgunblaðsins. Ég sagði nei. Það er bara ekkert starf í tónlistargeiranum sem mér finnst jafn lítið spennandi. Mér finnst nefnilega alltof gaman að fara á tónleika til að ég þori að eyðileggja það með því að gera það að vinnunni minni.

1601 orð

2006-05-08T09:22:00.000Z

Hvað er það með mig og málræpu? Þegar ég kenni er ég stundum hálfhræddur við að opna munninn, af því ég veit að þá fer bara af stað einhver romsa sem ég veit ekkert hvar endar eða hvort ég mun nokkurntímann geta stöðvað. Það yrðu nú í meira lagi dapurleg endalok. Tónlistarfræðingurinn sem gat ekki hætt að tala. Hvað haldið þið að yrði gert við mig?

En já, hann er semsagt aðeins lengri en þrjú orð. Þeir sem nenna að lesa hann geta gert það hér. Svo er auðvitað alltaf hægt að mæta bara og hlusta á tónlistina án þess að láta segja sér neitt, enda þarf enginn að taka prógramm eða lesa það frekar en hann vill.

„Dauði og djöfull“ hefði samt verið kúl.

Mahler 6

2006-05-05T22:50:00.000Z

Á fimmtudaginn kemur flytur Sinfóníuhljómsveit Íslands hina magnþrungnu sjöttu sinfóníu Gustavs Mahlers.

Í þetta sinn er ég spá í að láta prógrammtextann bara vera þrjú orð:

Dauði og djöfull.

Mér finnst þetta segja allt sem segja þarf.

Þegar stórt er spurt...

2006-05-03T14:33:00.000Z

Í dag náði nörddómur minn nýjum hæðum. Vísindavefurinn bað mig að svara spurningu um tónlist. Er hægt að komast lengra á framabraut vísindanna? Enda sagði ég strax já. En 500 orða hámark? Fyrir svona spurningu? Guð hjálpi mér.

„Getið þið sagt mér hvað barokktónlist er?“

Hmm. Hvar á ég að byrja?

Annars er ég himinlifandi yfir því að þessi bók skuli loksins vera komin út. Ég er búinn að bíða í sex ár eftir framhaldinu, því fyrra bindið er ein allra besta tónskáldaævisaga sem ég hef lesið. Og já, ég hef lesið þær nokkrar. Stravinskí er bara svo mikill töffari að ég gæti bráðnað.

Blablabla

2006-04-28T23:18:00.000Z

Ég var að klára texta fyrir BIS, sem eru að gefa út nýjan geisladisk með tónlist Hauks Tómassonar. Ég átti að skila honum fyrir ári síðan. Er ég að verða algjör trassi? Ég sem var einu sinni svo pottþéttur að ég hefði getað dáið úr samviskusemi? Já, kannski er ég að þroskast aðeins, svei mér þá. Ég er nú mest hissa á því að þeir skuli ekki hafa gefist upp á mér og beðið einhvern annan, en svona er þetta.

Tvær vikur. Og nú segist Nico sæti vera með einhver crazy plön sem ég má ekki vita af. Úlala, ég segi ekki meir.

Hver vill annars gefa mér sembal? Nei svona án djóks, er ég búinn að vera að spila á vitlaust hljóðfæri í öll þessi ár?

Spenntur

2006-04-24T19:46:00.000Z

Af því sumarið er að koma. Held ég. Ætli það verði hætt að snjóa í júní?

Af því ég á miða á Rodelindu. Renée Fleming og Andreas Scholl að syngja Händel, er til nokkuð flottara? Svo á ég líka miða á Sweeney Todd, sem Kristinn og fleiri eru búnir að lofa í hástert.

Af því það er alltaf gaman að spila á sembal. Sem ég mun gera á sunnudagskvöldið kl. 20 í Salnum. Og líka annan föstudag á sama tíma. Þeir sem fíla ekki Corelli eru bara lúserar.

Eitt svívirt smáblóm

2006-04-17T22:17:00.000Z

Aldrei hefði mér dottið í hug að Herbert von Karajan og Berlínarfýlan hefðu hljóðritað íslenska þjóðsönginn.

Ég er samt ekki sáttur. Tempóið er í hraðasta lagi. Það vantar cymbalcrashið sem er eina afsökunin fyrir að spila þjóðsönginn í hljómsveitarútgáfu yfirhöfuð. Og svo er „Anonymous“ skrifaður fyrir öllu saman. Ég legg til að við slítum allt stjórnmálasamband við Þýskaland þangað til Sveinbjörn gamli hefur fengið uppreisn æru. Styrjaldir hafa verið háðar af minna tilefni.

Hnuss.

BBC3

2006-04-17T13:50:00.000Z

Smá viðbót við færsluna á undan: ef ykkur langar að heyra Jóhannesarpassíuna með Stephen Layton, með smá Mozart forspili á la Víkingur Heiðar, þá er þetta slóðin. Tóngæðin eru reyndar ekki fyrsta flokks, því miður. Veljið "all BBC classical music..." og svo St. John Passion... góða skemmtun!

Kominn

2006-04-15T01:03:00.000Z

Hápunktur ferðarinnar: Oxford. Ég fékk gestaprófessorsíbúðina í Magdalen college, sem var stútfull af antíkhúsgögnum og með einhverju því ótrúlegasta útsýni sem ég hef séð. Ekkert nema 500 ára meistaraverk í byggingarlist hvert sem litið var. Svo var farið með mig í skoðunarferð um skólann. Meðal hápunktanna eru nokkur ítölsk málverk frá 14. og 15. öld, stærsta safn af Turner-skissum í einkaeigu, og vínkjallari sem liggur undir allri heimavistinni og hefur að geyma áfengi fyrir eitthvað rúmlega milljón pund. Ójá.

Ekki það að London hafi verið neitt leiðinleg. Í dag fór ég t.d. á þá flottustu Jóhannesarpassíu sem ég hef nokkurntímann séð eða heyrt. Kórinn heitir Polyphony og var hreinasta dúndur. Stephen Layton er greinilega frábær kórstjóri. Ég gæti talið upp endalaus lítil smáatriði sem létu mann heyra verkið eins og það væri í fyrsta sinn, en samt án þess að það væri nokkurn tímann tilgerðarlegt. Áhrifamest: þegar kórinn söng endurtekningarnar á sálmalögunum a cappella. Líklega hæpið út frá sögulegu sjónarmiði, en þegar kórinn er svona góður er maður bara feginn að heyra hann syngja án undirleiks. Svo, ef þið hafið tækifæri til að sjá Stephen Layton stjórna kór, eða bara standa á höndum eða bora í nefið - ekki missa af því. Maðurinn er snillingur og ég hugsa að hann geri þetta allt með jafn miklum bravúr og innlifun.

Smá viðbót: Tónleikunum var útvarpað á BBC3 og mamma hlustaði í beinni heima á Íslandi. Sem er nú ekki í frásögur færandi nema vegna þess að beint á undan tónleikunum var leikin píanósónata eftir Mozart, sem var afkynnt með þeim orðum að þarna hefði leikið íslenski píanistinn Víkingur Heiðar Ólafsson... gaman að því.

Og nú: ritgerðir og próf, seinni hluti. Ó mig auman.

Farinn

2006-04-07T20:53:00.000Z

Hvað var ég að spá að ætla bara að vera fimm daga í London? Þetta er allt of stuttur tími: ég þarf a.m.k. tvo daga í British Library og einn í Oxford, á miða á eina tónleika og eitt leikhús, og þarf að hitta svona tíu manns þar fyrir utan. Og eins og allir vita þarf ég að minnsta kosti hálfan dag í HMV. Jæja, þetta hlýtur að ganga upp einhvernveginn. Og ef ekki, þá er það bara góð afsökun fyrir að fara aftur til London seinna í vor. Það gæti verið verra.

Annars er París alveg málið núna. Ég væri að minnsta kosti alveg til í að fara í Bastilluna og heyra þessa óperu...

Herra Utanviðsig

2006-04-04T09:35:00.000Z

Fyrir um tveimur vikum var ég að keyra heim úr skólanum og datt í hug að það væri sniðugt að taka bensín á bílinn. Ég dæli og dæli, fer svo inn á stöðina og ætla að borga. Kemur þá í ljós að ég er ekki með veskið mitt á mér. Engan pening. Niente. Alveg staurblankur. Ég fór auðvitað í algjöran mínus, en það vildi hins vegar svo vel til að bensínstöðin er beint á móti Rauðalæknum. Ég stamaði því upp úr mér að ég ætti heima rétt hjá og hvort ég mætti ekki bara hlaupa heim og sækja veskið, ég yrði kominn aftur eftir tvær mínútur. Afgreiðslufólkið samþykkti þetta en fannst ég nú heldur fyndinn með þetta allt saman.

Í gærkvöldi var aftur komið að því að taka bensín. Þar sem ég labba inn á bensínstöðina tekur á móti mér afgreiðslustúlka með íbyggið glott á vör. „Jæja, mundirðu eftir veskinu núna?“

Ég er semsagt orðinn frægur á bensínstöðvum Reykjavíkur. Gaurinn sem gleymdi veskinu sínu heima. Þetta fer beina leið í Utanviðsig-annálana, ásamt því þegar ég gekk í ósamstæðum skóm heilan dag, fór í vitlaust bíó á kvikmyndahátíð og þurfti að lauma mér út meðan leikstjóri myndarinnar hélt hátíðarræðu, og þegar ég hélt heilan fyrirlestur með opna buxnaklauf. Það síðastnefnda var nú buxunum að kenna en ekki mér. Garg!

Requiem...

2006-03-29T16:41:00.000Z

Er hægt að deyja úr BA-ritgerðum? Það hlýtur þá að koma í ljós fyrr en síðar, því hér sit ég með laglegan bunka fyrir framan mig og reyni að telja í mig kjark til að hefja lesturinn. Þegar því er lokið má ég svo fara yfir 15 tónbókmenntapróf og 11 lokaverkefni í íslenskri tónlistarsögu. Ó mig auman.

Það var greinilega ekki vel til fundið hjá mér að byrja að lesa þessa bók um helgina. Hún er snilldarvel skrifuð og öll hin athyglisverðasta, en 912 blaðsíður, ofan á þessar skrilljón sem nemendur mínir hafa verið svo elskulegir að leyfa mér að lesa? Ég held ekki.

Eins gott að sjónvarpið er ekki komið. Þá fyrst yrði þessi sitúasjón tragísk.

Fallinn

2006-03-25T11:03:00.000Z

Eins og flestir vita er ég eldgamall munkur inn við beinið, hlusta á miðaldamúsík, grúska í bókum dag og nótt, og gæti örugglega lifað furðu lengi á vatni, brauði og rauðvíni. Undanfarið hefur þó verið að saxast töluvert á munkalifnaðinn, og nú er enn eitt vígið fallið. Ég hef ákveðið að kaupa mér sjónvarp.

Reyndar hef ég næstum því ekkert horft á sjónvarp frá því ég flutti hingað, og er þess vegna ekkert inni í því hvaða þættir eru á dagskrá og á hvað maður á að vera að horfa. Ég hlýt nú samt að geta fundið út úr því. Hver veit, kannski verð ég kominn á kaf í America´s Top Model, Bachelor og Ædol áður en árið er úti? Kannski fer ég að blogga endalaust um nýjustu flétturnar í Lost eða 24? Nei, ég á örugglega eftir að finna mér einhverjar dýralífsmyndir og sænska framhaldsþætti, það er víst lítil hætta á öðru....

Marinn

2006-03-21T19:41:00.000Z

Sjúkraþjálfarinn fór hamförum á vinstra lærinu á mér í dag. Hann hefur líklega haldið að þetta væri nudd, en ég er meira á því að þetta hafi verið dulbúnar barsmíðar eða þaðan af verra. Hann hjakkaðist á mér í hálftíma, hnoðaði og potaði og hnoðaði meir. Að lokum tók hann fram olnbogann og lagðist af fullum krafti á lærið. Ég býst við marblettum á morgun. Fleiri en einum.

Á kvöldin sit ég svo og gef sjálfum mér raflost fyrir framan sjónvarpið. Þetta er sjúkraþjálfara-útgáfan af EasyTrim, sem ég á að nota á mitt marða læri á hverju kvöldi, til að koma upp massa í þessum eina vöðva sem er erfitt að einangra með venjulegum æfingum. Hingað til hef ég staðist freistinguna að skella tækinu á fleiri staði, t.d. magann. En það væri kannski hugmynd að hætta bara í Hreyfingu og láta raflostin nægja? Ég get hvort sem er ekki látið sjá mig þar meðan ég er allur blár og marinn. En það er semsagt mikið stuð á mér þessa dagana, þó það nú væri...

Svekktur?

2006-03-15T19:02:00.000Z

Já, kannski pínu. Ég er ekki að fara til Kína. Þeir beiluðu alveg á skipulaginu, það síðasta sem heyrðist frá þeim var hvort hljómsveitin frá Íslandi gæti ekki frekar komið í maí? Kína: -12 stig. Rut ákvað semsagt að draga okkur út úr þessu strax frekar en að lenda í enn meiri vandræðum seinna.

En fátt er svo með öllu illt, o.s.frv. Ég ætlaði alltaf að koma við í London í þrjá daga á heimleiðinni, en nú er ég búinn að negla niður vikuferð. Jibbí. Ekki síst þar sem ég næ tónleikum með Tallis Scholars (Victoria Requiem) og líka Jóhannesarpassíunni á föstudaginn langa, með Emmu Kirkby og öðru öndvegisfólki. Svekktur? Ekkert svo.

Ég er hins vegar verulega fúll út í rennilásinn á fínu MEXX-gallabuxunum mínum, sem er ónýtur. Hann bara rennir sér sjálfkrafa niður á methraða, svo ég er ýmist með opna buxnaklauf eða stend vandræðalegur úti í horni við að reyna að koma málunum í lag án þess að það sé of áberandi. Ætli þetta útskýri ekki allt flissið í tónbókmenntum í morgun? Fussumsvei.

Við mælum með:

2006-03-12T17:47:00.000Z

- Pétri Gauti í Þjóðleikhúsinu. Frábær leikur, einföld en áhrifamikil sviðsmynd, og flott þýðing sem á örugglega eftir að höfða til yngri kynslóðarinnar. En ég meina það, ef ég fer á eina íslenska leikhússýningu í viðbót þar sem karlmaður er hengdur upp á löppunum, þá labba ég út. Í alvörunni, er ekki löngu komið nóg?

- Fyrst ég var nú að blogga um Seinni Vínarskólann, þá er þetta pínu fyndið. Sérstaklega búturinn með fiðlukonsertinum eftir Berg. Söguna bak við þetta getið þið fundið á blogginu hans Alex, sem er alveg bráðskemmtilegt.

- Laugardögum á Þjóðarbókhlöðunni. Laugardagar eru bestu dagarnir ef maður vill komast í gegnum svosem eins og einn vænan bréfabunka. Handritadeildin er svo gott sem tóm, sem þýðir að maður getur leyft sér ýmislegt. Í gær setti ég símann minn til dæmis ekki á silent og sat þó yfir grúskinu í fjóra tíma. Já, kæru vinir, ég lifi á yztu nöf.

Vikulega bloggið

2006-03-10T11:15:00.000Z

Æi já, ég biðst forláts. Eftir góða spretti undanfarið er ég aftur orðinn einn af vikulegu bloggurunum. Líf mitt er bara ekki meira spennandi en það, lesendur góðir.

Þessi vika fór aðallega í Jón Nordal. Notaleg heimsókn á Skeljatanga, frábært afmæli í Iðnó, magnaðir tónleikar í gærkvöldi. Og, hvað vinnuna snertir: tvö útvarpsviðtöl, sinfóprógramm, sinfókynning og Lesbókargrein. Fullmikil pressa kannski, ekki síst Lesbókargreinin sem var pöntuð af mér á mánudagskvöld og á að birtast á morgun. En ég kvarta ekki, því það eru forréttindi að fá að tjá sig um svona góða tónlist.

Svo kemur það mér alltaf dálítið á óvart hvað mér finnst gaman að kenna Seinni Vínarskólann. Hefur reyndar batnað mjög með nýju kennslubókinni, þar sem verstu tónsmíð Schönbergs (Tilbrigði fyrir hljómsveit) var skipt út fyrir eitt besta verk hans (Píanósvítuna). Svo liggur maður aðeins yfir 12-tónaröðunum, spilar smá músík, og þá er alltaf a.m.k. einn nemandi sem verður grænn og gulur í framan og fullyrðir að þetta „sé nú ekki einu sinni tónlist.“ Umræður? You bet.

Davs

2006-03-03T18:07:00.000Z

Ég er kominn með parta fyrir Kína. Þetta er alls ekki eins erfitt og ég hafði reiknað með. Grímu eftir Jón Nordal þarf ég reyndar að læra, en það er ekki sérlega flókin músík. Þjóðlagasyrpu Jóns Ásgeirssonar hef ég spilað. Að öðru leyti er prógrammið frekar skrautlegt: Radetzky-mars og Dónárvals eftir Strauss, og Blómavalsinn eftir Tsjækovskí. Ekki má heldur gleyma hinni mögnuðu tónsmíð „Reddest is the Sun - Dearest is Chairman Mao.“ Jahérna.

Svo ákvað danska ríkið að styrkja mig til handritarannsókna í nóvember og desember. Sem er gaman, nema hvað ég þarf að útvega mér danska kennitölu og skattkort. Sem er ekki nærri eins gaman. Mér finnst ekkert leiðinlegra en að standa í stappi við erlend bjúrókrasí. Ég fékk líklega nóg af því fyrir lífstíð eftir Berlínardvölina um árið. Nú er bara að vona að Danir séu blíðari á manninn en Berlínarbúar, og að mér takist að rifja sæmilega upp dönskuna fyrir haustið. Hjælp!

Magnetic Composers

2006-02-27T18:39:00.000Z

Við vorum að tala um impressjónistana í tíma í morgun þegar Guðný spurði mig hvort Debussy hefði ekki verið frekar vondur maður. Það kom nokkuð fát á mig þar sem ég vissi eiginlega ekki hvernig ég átti að svara þessu. Eins og oftast þegar slíkt á sér stað kom ég ekki út úr mér öðru en algjörri merkingarleysu, óskiljanlegri runu sérhljóða og samhljóða á stangli. En það sem ég vildi sagt hafa er eitthvað á þessa leið: Ætli Debussy hafi ekki bara verið misjafnlega ófullkominn eins og við öll?

Þetta kom aftur upp í hugann núna áðan þegar ég fékk sendingu frá minni elskulegu litlusystur, fjöldann allan af seglum (et. segull, ekki segl) með myndum frægra tónskálda: Bach, Mozart, Beethoven o.s.frv. Reyndar er Delacroix þarna líka, af einhverjum óskiljanlegum ástæðum. En semsagt, ég opnaði pakkann hinn glaðasti og tók strax að festa þetta á ísskápshurðina. Nú eru hins vegar að renna á mig tvær grímur. Vil ég í alvöru þurfa að horfast í augu við Richard Wagner í hvert skipti sem ég fæ mér AB-mjólk á morgnana? Vil ég ekki geta fengið mér samloku án þess að þurfa að horfa upp á Gustav Mahler aðframkominn af taugaveiklun? Ég veit ekkert hvort þessi tónskáld voru góðir menn eða vondir, en ég vil samt lifa lífi mínu án þess að hafa þá fyrir augunum á hverjum degi. Þannig að ég er svona að hugsa um að taka þá niður af ísskápnum, að minnsta kosti í bili.

Eftir pöntun

2006-02-25T15:26:00.000Z

Ef ég væri ekki svona einhleypur myndi ég tvímælalaust notfæra mér þetta hérna:

http://www.automaticheartbreak.com/commission.html

Þessi Corey er vinur Nicos, og þannig frétti ég af síðunni. Eitthvað fyrir íslensk tónskáld að taka sér til fyrirmyndar? Hver veit, kannski gæti þetta orðið big bisness ef haldið er rétt á spöðunum. Það er a.m.k. gaman að fá tónverk að gjöf. Ekki það að ég hafi nú einhverja mikla reynslu af því, og þó. Á nítján ára afmælinu mínu fékk ég að gjöf næturljóð fyrir píanó eftir Stefán Ragnar vin minn. Nú er hann orðinn heimsfrægur flautari við Metropolitan-óperuna, svo það er aldrei að vita nema ég selji handritið einhvern daginn fyrir morð fjár.

Og kannski að einhver ástarlaganna hans Coreys komist á topp 10? Ekki amaleg tilhugsun það.

Mozart kvaddur

2006-02-20T00:08:00.000Z

Í kvöld er síðasti tíminn í Mozart-námskeiðinu hjá EHÍ. Sem er gott, af því ég má eiginlega ekki vera að því að standa í þessu. Ég á eftir að fara yfir helling af prófum og tónleikaskýrslum, og svo er ég á tvöfaldri ferð í grúskinu þessa dagana. Píanópartar fyrir Kína? Ekki farinn að sjá þá enn, en þeir munu þurfa einhverja yfirlegu og það fyrr en síðar.

Ég á samt eftir að sakna Mozart-námskeiðsins. Og ekki bara af því Mozart er svo yfirgengilega svalur. Það er nefnilega alveg ótrúlegur munur á að kenna gamla fólkinu í EHÍ, sem kemur á námskeið bara af því það hefur brennandi áhuga á viðfangsefninu, eða krökkunum í LHÍ, sem hafa... tja... svona mismikinn áhuga á því sem fram fer.

Og þótt mér þyki ferlega vænt um LHÍ-gengið verð ég að viðurkenna að mér finnst gaman þegar gamla fólkið hlær að bröndurunum mínum og þegar það klappar fyrir mér í lokin á hverjum tíma. Svo er líka alltaf geðveikt meðlæti í pásunum. En svona er þetta bara. Og núna get ég aftur farið að mæta í jógatíma, og á kóræfingar. Eruð þið ekki annars örugglega búin að læra Eybler utanað?

Á döfinni

2006-02-16T18:09:00.000Z

8.-17. apríl: Kína
17.-20. apríl: London
12.-25. maí: New York
25. maí–1. júní: Boston

Maður verður að hafa eitthvað til að hlakka til, ekki síst í miðjum prófayfirferðum.

Svo verð ég í Kaupmannahöfn í nóvember/desember. Tónleikar með Musica Ficta í Holmens Kirke og handritagrúsk í leiðinni. Eins gott að ég virðist þekkja svona um það bil heilan Íslendingakór í gamla höfuðstaðnum. Ekki ætla ég að hírast einn á Árnasafni alla daga, for fanden!

Tilvitnun dagsins

2006-02-13T23:45:00.000Z

Það má vel vera, Herr Sveinsson, að þegar þér snúið aftur til hinnar fögru eyjar í norðrinu munuð þér mæta einhverjum mótvindi. Látið það ekki á yður fá. Lofið mér aðeins einu. Ekki verða bitur.
Bitur manneskja getur aldrei búið til neitt fallegt.

Günther Raphael við Atla Heimi Sveinsson, ca. 1963.

Básúna

2006-02-12T13:29:00.000Z

You scored as trombone. Trombone.

This just means you don´t fit anywhere else.

If you were in an orchestra, what instrument would match your personality?

Ef þetta er ekki kaldhæðni örlaganna, þá bara veit ég ekki hvað.

Öfund

2006-02-08T17:39:00.000Z

Ég leyfi mér að fullyrða það hér og nú að öfund er sá mest óaðlaðandi eiginleiki sem mannskepnan býr yfir. Sumt fólk er alltaf tilbúið að öfunda aðra út af öllu. Heimili, vinnu, hæfileikum, velgengni; sumir finna alltaf hjá sér tilhneigingu til að vera fúlir út í náungann ef vel gengur, og glaðhlakkalegir þegar á móti blæs. Samt held ég að það sé ekki hluti af innsta eðli manneskjunnar að vera öfundsjúk. Yfirleitt held ég að með öfundinni fái fólk útrás fyrir einhverja leynda óánægju sem hefur ekkert að gera með þann sem öfundin beinist að. Öfund er ekkert náttúrulögmál. Hún er leiðindakækur sem veldur þeim sem finnur til hennar miklu meiri skaða en hinum sem hún beinist að.

Hvergi verður maður jafn áþreifanlega var við öfund í íslensku tónlistarsamfélagi og þegar farið er á kórtónleika. Maður myndi halda að íslenskir kórstjórar væru upp til hópa forvitnir um það sem kollegar þeirra eru að fást við, en sú er nú sjaldnast raunin. Þeir fáu kórstjórar sem láta svo lítið að mæta á annarra kóra tónleika sitja yfirleitt snúðugir á aftasta bekk og þjóta svo út án þess að þakka fyrir sig. Stundum fær maður meiraðsegja á tilfinninguna að kórfólk sé hálfhrætt við að mæta á tónleika hjá öðrum kórum af ótta við að fá skammir fyrir. Þetta á auðvitað ekki við um alla, en nógu marga samt.

Af hverju getum við ekki bara samglaðst hvert öðru með það sem vel gengur? Hugsið ykkur hvað lífið yrði ótrúlega leiðinlegt ef öllum gengi alltaf illa. Þess vegna segi ég: til hamingju Hallveig, Mamiko, Birna og Tumi með tónleikana í gær, til hamingju með daginn Tinna, til hamingju með laugardaginn konsertkrakkar, og til hamingju Silvía Nótt með að eiga besta Júróvisjónlagið. Til hamingju við öll, með allt.

Ítalirnir hefna sín

2006-02-05T16:45:00.000Z

Lífið er fyndið. Ég er ekki fyrr búinn að úthúða ítölskum óperutónskáldum í færslunni hér að neðan þegar einhver gaur frá NFS hringir í mig og vill fá mig til að gagnrýna Öskubusku eftir Rossini. Yfirleitt myndi ég nú ekki láta gabba mig út í svona lagað, en af því þetta er bara í þetta eina skipti, og þar sem ég myndi annars ekki hafa efni á að fara í óperuna, lét ég slag standa. Ef þið viljið vita hvað mér fannst skuluð þið horfa á sjónvarpið á þriðjudaginn.

Talandi um óperur, þá er eins gott að ég reyni aldrei að sýna nemendum mínum vídeó af Fást. Nei í alvöru, það var út af svona viðhorfum sem mig langaði frekar að flytja heim en að ílengjast í Bandaríkjunum. Hvernig læt ég, auðvitað hlýtur kennari sem sýnir bekknum sínum Fást að vera hómósexúal djöfladýrkandi! Og ég sem ætla að sýna Salóme á DVD í næstu viku. Þar með hlýt ég að vera orðinn nekrófíl og líklega morðingi í þokkabót. Já, það er vandlifað í þessum heimi.

Að lokum: Takk krakkar, fyrir kennslumatið sem toppaði allt. Þið eruð frábær. Og stundum er ég bara hreint ekki sem verstur heldur.

Trix dagsins

2006-02-02T15:39:00.000Z

Ég er smám saman að uppgötva eitt mjög mikilvægt trix við það að vera kennari. Maður þarf nefnilega bara að kenna það sem mann langar til, og ekkert annað. Lykillinn að þessu er að setja allt á námsáætlun sem maður veit að maður á að kenna á önninni. Síðan tekur maður bara „óvart“ allt of mikinn tíma í að kenna það sem manni finnst skemmtilegast, setur svo upp sorgarsvip og tilkynnir bekknum að því miður verði nú að sleppa hinu og þessu vegna tímaskorts. Þá grunar engan neitt.

Þökk sé endalausum málræpum mínum um Mozart og Beethoven tókst mér að sleppa algjörlega við að eyða einu orði á ítalska óperu. Sem er líka eins gott. Þetta rómantíska óperusull er bara vont fyrir meltinguna. Nema Wagner, hann er ágætur. En ítalska óperan er algjör djöfull. Í alvöru. Fyrir mér er helvíti staður þar sem maður er tjóðraður við borð og látinn fara yfir próf daginn út og inn, meðan kölski situr glaðhlakkalegur úti í horni og spilar geisladiska með Maríu Callas að syngja Bellini. Það bara gerist ekki verra.

Parruk

2006-01-28T15:34:00.000Z

Ég er að spá í að fjárfesta í hárkollu. Nei, engar áhyggjur, ég ætla ekki að reyna fyrir mér sem dragdrottning. Hins vegar kem ég tvisvar sinnum fram sem semballeikari á næstunni, í dúndur
barokkstuði á nýja Kópavogssembalnum, með þrusufiðlurunum Gróu og Gunnhildi. Og ég ætla að taka þetta með trukki. Þetta verður ekkert hálfkák; hjartveikum er ráðlagt að sitja heima, og líka þeim sem finnst Itzhak Perlman toppurinn á Bachtúlkun 20. aldarinnar. Það verða engir útskrifaðir continuo-partar, engar penar mordenttrillur, engin slugsatempó. Þetta verður bara hardkor alla leið. Feitir hljómar, ýkt frasering og arpeggíur hægri vinstri. Og þá verð ég auðvitað að vera í rétta búningnum. Mæta í bróderuðum silkiklæðum með hvítt parruk á kollinum. Þetta gæti kannski orðið svona treidmark. Árni Heimir... æ þið vitið, þarna gaurinn með hárkolluna. Já svei mér þá, ég held ég kýli bara á þetta. Og ef ég enda í draginu fæ ég mér barokkkjól í stíl og dubba mig upp eins og Marie Antoinette. Þetta bara getur ekki klikkað.

Annars eru komnir nýir hlekkir á síðuna. Stebbi stuðbolti og Stökustjóri bætist í hópinn, sem og Kristinn Sigmundsson. Já, gott fólk, ofurbassi Íslands er farinn að blogga. Það eru að renna upp nýir og spennandi tímar, ekki nokkur vafi á því. Ég spái því að Martha verði komin með blogg áður en árið er á enda.

Glückwunsch

2006-01-27T13:14:00.000Z

Maður verður auðvitað að óska afmælisbarni dagsins til hamingju með áfangann. 250 ár eru langur tími. Skrýtið hvernig eitthvað sem varð til í kollinum á litlum og skrýtnum Austurríkismanni fyrir svona löngu síðan skuli ennþá hafa svona mikil áhrif á okkur. Flest tónlist eldist, og það er hluti af því sem heillar okkur við hana (eða ekki). Gömul tónlist getur fært okkur til í tíma og rúmi, og hluti af aðdráttaraflinu er að hún er skrýtin á skemmtilega gamaldags hátt. En Mozart er aldrei gamaldags, þótt hann sé gamall. Hann er alltaf ferskur, alltaf hress.

Annars var ég að fatta hvað ég hef gert lítið af því að spila þennan gaur nema bara fyrir sjálfan mig. Hann hefur nú svosem ekki tapað miklu á því held ég. Kannski frekar að ég hefði grætt eitthvað á því að hanga oftar með honum. Fyrir utan að spila undir fiðlusónötu fyrir 11 árum (og aftur í hádeginu í dag), og syngja Requiem á sumarnámskeiði í Michigan þegar ég var sextán ára, höfum við bara hreint ekki átt mikla samleið. Fyrirgefðu Mozart minn, ég skal reyna að standa mig betur í þessu.

Til hamingju með daginn, öll. Við eigum öll eitthvað í honum, og hann í okkur.

clemenza!

2006-01-21T00:13:00.000Z

Hvað er hægt að eyða miklum tíma í að skrifa um La clemenza di Tito áður en maður missir vitið? Og já, ég spyr í alvöru. Fyrst var það prógrammtexti, svo efniságrip. Núna vill Sinfónían texta sem á að leiklesa í staðinn fyrir resítatívin. Sem er svosem engin dauðasynd, því að resítatívin eru hvortsemer ekki eftir Wolfie. En það er samt súrt að þurfa að eyða föstudagskvöldinu (nóttinni?) í þetta rugl.

Myke kom í dag. Það er gaman að umgangast fólk sem er hugsanlega meiri nördar en maður sjálfur. Hann tengdi tölvuna sína við græjurnar mínar, ég greip slatta af diskum úr hillunum og svo spiluðum við tónlist hver fyrir annan fram eftir kvöldi. Nú hef ég heyrt Hoketus eftir Louis Andriessen, Khorovod eftir Julian Anderson, og margt margt fleira. Landini spilaður á bassaklarínett og víólu? Það var nú tæpast hápunkturinn.

En hvar voru tónskáldin klukkan eitt í dag? Hvers konar attítúd er það að vera í háskóla og mæta ekki þegar loksins koma almennilegir gestafyrirlestrar? Á maður kannski að koma sér upp drasllista? Ha?

Ojbara

2006-01-17T17:18:00.000Z

Patellar tendonosis hljómar ekki vel. Ég sé fram á nokkra mánuði hjá sjúkraþjálfara tvisvar í viku, plús allskyns teygjur og nudd sem ég á að framkvæma sjálfur daglega. Ojbara.

Þetta er samt ekki hnjánum í mér að kenna. Það eru lærvöðvarnir sem eru í algjöru rugli, ýmist of massaðir eða of linir, sem þýðir að hnéskelin er ekki alveg þar sem hún á að vera, ergo allt þetta vesen.

En bráðum hætti ég að vakna um miðjar nætur vegna sársauka. Og það er gott.

Svo spurði sjúkraþjálfarinn mig hvort ég spilaði mikið körfubolta. Ég hló.

Spýtílófa

2006-01-13T12:25:00.000Z

Þetta var leti- og spennufallsvika par excellence. Ég gat með herkjum dröslað mér í skólann til að kenna nokkra tíma, en annars hefur mestur tíminn farið í að sofa, lesa, eða hlusta á tónlist. Smá framlenging á jólafríinu er bara af hinu góða, sérstaklega þar sem jólin drukknuðu hálfpartinn í allskonar undirbúningsstússi.

Nú er hinsvegar kominn tími til að spýta í lófana á nýjan leik. Mozart-námskeið eftir 10 daga og ég veit ekkert hvað ég ætla að gera þar. Ég get ekki kúplað mig út úr endurreisnargírnum alveg strax, ég er dottinn í Josquin og veit ekkert hvenær sú víma rennur af mér. Yfirleitt er ég svona þrjár vikur að ná mér aftur eftir Carminu-tarnir, þessi tónlist bara lætur mig ekki í friði. Sem þýðir að Mozart verður ekki massaður nema með töluverðum herkjum. Svo verð ég líka að halda áfram í grúskinu. Í gær kom reyndar óvænt breikþrú í þeim efnum, þegar ég uppgötvaði erlenda fyrirmynd að lagi sem hafði ollið mér heilabrotum nokkuð lengi. Kom í ljós eftir nokkra yfirlegu að það var frönsk tenórrödd. Nánari uppljóstrun í Skálholti í sumar.

Svo er Hugi kominn með heimasíðu, og er þ.a.l. kominn á snillingalistann. Hér getið þið til dæmis heyrt Carminu flytja útsetningu hans á lagi úr gömlu íslensku handriti. Alveg magnað stöff...

Vá...

2006-01-09T18:09:00.000Z

Ég er orðlaus. Þetta var eitthvað það skemmtilegasta sem ég hef gert um ævina. Sannaðist nú enn einu sinni að þeir sem hafa mestu hæfileikana eru líka ljúfustu manneskjurnar. Þessir söngvarar voru gjörsamlega lausir við allan hroka og leiðindi, og auðmýkt þeirra gagnvart tónlistinni var til fyrirmyndar.

Svo gekk þetta algjörlega áfallalaust fyrir sig frá upphafi til enda. Eina kvíðakastið - og það var reyndar allsvakalegt - var þegar það lék grunur á að ég hefði óvart pantað flug fyrir Tallis Scholars með kvöldvélinni á föstudaginn, en ekki síðdegisvélinni. Eftir tíu mínútna hjartsláttartruflanir og svitakast af minni hálfu kom í ljós að þetta var bara misskilningur. Að öðru leyti var þetta tóm gleði.

Ég er strax farinn að hlakka til að syngja með þeim Spe(r)m in alium í Kaupmannahöfn í nóvember. Nú ætla ég hins vegar að njóta þess í nokkra daga að vera hvorki ferðaskrifstofa, hótel, tónleikahaldari né kórstjóri. Bless á meðan.

allt að gerast

2006-01-04T22:31:00.000Z

Vá, hvað ég hlakka til. Carmina er bara orðin býsna þétt eftir nokkrar æfingar og fyrsta æfingin með Tallis er á föstudaginn. Þetta verður geðveikt.

Svo er Myke snillingur að koma eftir tvær vikur og ætlar að halda fyrirlestra í LHÍ. Geri ég annars orðið nokkuð annað en að hýsa útlendinga? Á ég að opna gistiheimili og hætta þessu kennslustússi? Myke er annars frábær, var með mér í skóla og er miðaldanörd eins og ég. Hann ætlar að kippa einni svona græju með sér. Alveg nauðsynlegt fyrir Kínaferðina, held ég.

Svo er það bara helgin... eins gott að þið mætið öll!

Best of 2005

2005-12-28T00:54:00.000Z

- flottasta íbúðin: Rauðalækur 73. Ég trúi því varla ennþá hvað ég var heppinn.
- mesta hjálparhellan: Mamma, fyrir hjálpina við flutninginn.
- mesti leiðindagaurinn: Smiðurinn (sá fyrri).
- besti vinurinn: Hreiðar, sem verður sárt saknað næstu mánuðina.
- besta bókin: The Cave eftir José Saramago.
- besta myndin: Hotel Rwanda / Der Untergang (jafnt).
- eftirminnilegustu tónleikarnir:
--- eigin: Carmina í Skálholti og Kristskirkju.
--- klassík: Pacifica-kvartettinn, Black Angels á Listahátíð.
--- popp: Sigur Rós í Höllinni / Antony í Fríkirkjunni (jafnt).
- mestu vonbrigðin: Iceland Airwaves.
- lengsta biðröðin: að fá miða á Spamalot.
- mesta nálægð við stórstjörnu: Nicole Kidman og Naomi Watts á Spamalot.
- besta ströndin: Rimini.
- besta ráðstefnan: The Century of Bach and Mozart.
- besta viðtalið: Bjarkarviðtalið fyrir Nordic Sounds.
- óvæntasta matarboðið: Medúllus og Nico í hádegismat á Ægissíðunni.
- furðulegustu gullhamrarnir: „Þú hefur alveg einstaklega fallegt höfuðlag!“ (ókunnug kona í veislu hjá Tónskáldafélaginu í september. Ég er ennþá að brjóta heilann um þetta...).

Annars verður lítið bloggað næstu daga, því innrásin frá Englandi hefst á morgun. Ég lofa geðveikum tónleikum í Langholtskirkju 7. og 8. janúar, og bloggi 9. janúar ef allt gengur að óskum.

Og já, ég er að fara til Kína. Þó ekki alveg strax.

Gleðilegt ár!

JólaBach, frh.

2005-12-27T03:23:00.000Z

Já, hvað sagði ég?

JólaBach

2005-12-22T22:56:00.000Z

BBC er sniðug útvarpsstöð. Hvað er betur til þess fallið að koma fólki í jólaskap en að útvarpa Bach eins og hann leggur sig á níu dögum fyrir jól?

Mér finnst samt alltaf jafn fyndið þegar fólk heldur að maður geti í alvörunni ekki heyrt hvenær tónverk er samið af tölvu og hvenær ekki. Mér fannst þessi hérna getraun að minnsta kosti alveg skítdrullulétt. Og þar sem ég bý ekki í Bretlandi og má þessvegna ekki taka þátt fáið þið bara að lesa svörin mín í staðinn.

1. Tölva. Einhver hefur slegið inn Invensjón í F-dúr BWV 779 og sagt henni að gera eitthvað svipað, í Es-dúr þó. Fyrstu sex taktarnir eru næstum alveg eins, nema mótívið er aðeins viðsnúið og sekvensarnir fara upp en ekki niður. Annars finnst mér þetta einstaklega vélrænt og lítið spennandi verk. Undir lokin fer hægri hendin upp á þrístrikað g, sem enginn með snefil af þekkingu á hljómborðsmúsík frá barokktímanum myndi leyfa sér að gera. Bach fer sjálfur sjaldan upp fyrir tvístrikað c, og maður þarf ekki nema líta snöggt yfir lyklaborðið á venjulegum sembal til að sjá hvers vegna.

2. Invensjón í G-dúr BWV 781.

3. Maður. Ekki það að þetta sé eitthvað ótrúlega frumlegt (þ.e.a.s. á þann hátt sem Bach var yfirleitt frumlegur), en þetta er samt nokkuð vel gert. Kontrapunkturinn er snyrtilegur en sekvensarnir stundum óþarflega fyrirsjáanlegir. Og þótt fullminnkaði hljómurinn í lokakadensinum sé kannski ekkert sérstaklega snilldarlegur er hann þó hljómrænt djarfari en nokkuð það sem gerist í fyrsta dæminu.

Ég held því semsagt fram að það sé auðvelt að greina muninn á manni og tölvu. En nú hefur Jói líka hlustað á tóndæmin, og fengið út önnur svör en ég. Jói, sem er ekki bara einhver plebbi úti í bæ, heldur vel menntaður og klár ungur tónlistarmaður. Hvað segir þetta okkur, gott fólk?

Og já, meðan ég man, gleðileg jól.

Überfreude

2005-12-18T14:58:00.000Z

Það er yfir mörgu að gleðjast.

Ég er kominn í jólafrí. Og búinn að kaupa allar jólagjafir, jólatré, skrifa á jólakort, og gera hreint. Svona nokkurnveginn gera hreint. Það vill brenna við að tiltektir mínar endist ekki nema stutta stund, þá er allt komið í sama farið á ný. Bækur og blöð um allt, og eldhúsið í rúst. Sysifos, það er ég.

Ég þarf ekki að kenna klukkan átta á mánudagsmorgnum næstu önn. Ég er ekki sama A-manneskjan og ég var fyrir nokkrum árum, og nú er ég hættur að þykjast. Ætli því yrði tekið illa ef ég bæði um að fá að kenna á kvöldin?

Ég verð í „rannsóknaleyfi“ næsta haust, sem þýðir að ég hef tíma til að skrifa bókina mína. Gæsalappirnar koma til af því ég þarf að kenna eitthvað til málamynda, þó alls ekki mikið.

Tallis-tónleikarnir eru eftir þrjár vikur. Við byrjum að æfa eftir tíu daga. Ég er búinn að ganga frá öllu: flugmiðar, gisting, rúta, þýðingar, prógramm í prentun. Og það fer hver að verða síðastur að kaupa miða. Ég held ég hafi bara aldrei hlakkað jafn mikið til þess að koma fram á tónleikum.

Mesta gleðiefnið er nú samt að ég skuli fá að halda jólin með þeim sem mér þykir vænt um, og að þeim hinum sömu líði vel og séu við góða heilsu. Freude, Freude, Überfreude, eins og skáldið sagði.

P.S. Þetta er auðvitað bara kúl. Áfram Bach!

Nochmal

2005-12-15T19:31:00.000Z

Æi já, ég er víst búinn að falla fyrir þessu á annarra manna bloggum, og því ekki seinna vænna að birta þetta hér. Enda hef ég í alvörunni ekki frá neinu að segja. Endalausir fundir, grúsk og undirbúningur fyrir megatónleikana í janúar. Ég er farinn að hlakka allsvakalega til. En já, þangað til fáið þið þetta. Ég lofa því að næst kemur alvöru blogg. Kannski. Eða þannig. Ekki vera feimin við að skrifa nöfnin ykkar í kómentadálkinn!

1. Ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig.
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig.
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig.
4. Ég segi þér eitthvað sem meikar bara sens fyrir mig og þig.
5. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér.
6. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig.
7. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig.

hin gömlu kynni...

2005-12-12T18:07:00.000Z

Stærsta overraskelse helgarinnar var að sjá Söru DeCorso sitja á pallinum í Hallgrímskirkju með barokkfiðlu í hendi. Við vorum skólafélagar þegar ég kom fyrst til Ameríku, unnum bæði á bókasafninu og vorum ágætis kunningjar. Hún er alveg sérlega indæl og skemmtileg stelpa, og þrususpilari í ofanálag. Hún útskrifaðist 1996, sem þýðir að það eru bráðum tíu ár síðan við sáumst síðast. Sjæse, hvað tíminn líður hratt.

Við tókum auðvitað góða Kaffitársrispu, rifjuðum upp hvað orðið hafði af öðrum skólafélögum og plönuðum framtíðina. Kammertónleikar eru ofarlega á blaði, obbligatosónöturnar eftir Bach eru t.d. ekkert slor. Maður þekkir aldrei of mikið af góðum barokkfiðluleikurum, það er sko alveg á hreinu.

Annars er hún ennþá í skóla í Amsterdam, og ég öfunda hana dauðans til. Ætli ég geti ekki sótt um eitthvað sembalprógramm?

snilld

2005-12-09T12:31:00.000Z

Þetta hér (Nóbelsræða Pinters) er snilld. Heimspeki, fagurfræði, og einhver flottasta samantekt á heimsvaldastefnu Bandaríkjanna sem ég hef lesið. Verst að fjölmiðlar í Bandaríkjunum afgreiða Pinter einfaldlega sem „left-wing,“ en eins og allir vita er ekkert mark takandi á svoleiðis furðufuglum. Djöfuls.

Tónleikarnir í gær voru snilld. Af hverju er ekki hægt að gera svona á hverju fimmtudagskvöldi? Ég legg til að Sinfónían geri það að reglu að bjóða upp á kampavín í hléi og ótakmarkað rauðvín eftir tónleika. Ég er viss um að miðasalan tæki kipp.

Warum?

2005-12-06T21:15:00.000Z

Hvers vegna, elsku Björn, þarftu að strá salti í sárin?

Hvers vegna er fólk að biðja um fundi með mér núna, einmitt þegar mig langar að vera kominn í frí?

Og hvers vegna er ég ekki enn búinn að fá Sinfóplanið fyrir næsta ár?

Mér er spurn.

Annars er ég að lesa fantagóða bók eftir Nick Hornby. Hún fjallar um náunga sem lifir fyrir tónlist, og fyrir risavaxið plötusafnið sitt. Ég held að hún sé um mig. Að minnsta kosti stundum.

„It seems to me that if you place music at the centre of your being, then you can´t afford to sort out your love life, start to think of it as the finished product. You´ve got to pick at it, keep it alive and in turmoil, you´ve got to pick at it and unravel it until it all comes apart and you´re compelled to start all over again. Maybe we all live life at too high a pitch, those of us who absorb emotional things all day, and as a consequence we can never feel merely content: we have to be unhappy, or ecstatically, head-over-heels happy...“ (High fidelity, 130-31).

búinn

2005-12-04T12:45:00.000Z

Þið megið óska mér til hamingju. Ég er búinn að fara yfir allar ritgerðir, og gefa einkunnir. Þetta hafðist að lokum, ótrúlegt en satt. Sérstakar þakkir fá nemendur í tónbókmenntum sem báðust undan því að fá skriflegar umsagnir; það sparar mér a.m.k. klukkutíma, og það sérlega leiðinlegan.

Fyrir utan tónleika og einn námsskrárfund er ég því kominn í jólafrí. Eða þannig. Næstu tvær vikur ætla ég að vera með eindæmum duglegur á handritadeildinni, enda er ýmislegt í bígerð og því eins gott að spýta hressilega í lófana. Svo þarf ég að lesa nokkrar bækur um Mozart. Og byrja að æfa nokkrar sónötur fyrir næsta vor: Bach, Britten, Mozart. Mér leiðist allavega ekki á meðan.

Tenglalistinn minn tekur stöðugum breytingum þessa dagana. Bæði vegna þess að gamlir vinir eru skyndilega farnir að blogga, og hefði ég aldrei trúað því upp á þá suma, og vegna þess að ég hef kynnst öðrum sem ég hafði lesið áður en aldrei hitt. Gaman að þessu.

afskaplega frábært...

2005-12-02T10:28:00.000Z

Nei nei, ég er ekkert hættur að blogga. Það hefur bara verið svo einstaklega mikið að gera undanfarið og ekki nærri því nógu margir klukkutímar í sólarhringnum. Af hverju er ég annars alltaf svona lengi að fara yfir próf? Nú á ég þrjár ritgerðir eftir, og ég sem ætlaði að vera búinn að þessu öllu í síðustu viku. En það hefur ýmislegt orðið til þess að tefja mig: fundahöld á ýmsum vígstöðvum, tónleikastúss á hverju kvöldi, og miklar vangaveltur um hvernig sé best að skreyta íbúðina mína þannig að naumhyggjan fái að halda sér. Þannig að þið afsakið þessa stuttu bloggpásu mína; ég skal reyna að standa mig betur í desember.

Annars hef ég svosem ekki frá neinu að segja... eða þannig.

infrared love...

2005-11-29T13:16:00.000Z

Stundum er lífið of gott til að maður nenni að blogga. Pís át.